Çiçeyin tökülen leçekleri - 12
Günler, aylar keçmişdi.. Heç ne unudulmamış..Yaralar qabıq bağlamamışdı..Her gün her $ey film kadrları kimi Çiçeyin gözünün önünden keçirdi..Çiçek heyata nifret edirdi, yaşama sebebi yox idi. Hetta intihara da teşebbüs göstermişdi. Bacarmamışdı. Allaha sığınıb bu fikrinden daşınmışdı.
O aylarca aynaya baxmadı. Şekil çekdirmedi. Baxıb da o boşluğu görmekden qorxdu. Çiçeyin içinde durmadan alovlanan bir yanğn vardı..Ve bu alov yalnızca özünüyandırırdı...
Her kesin ona oyun oynadığını zenn edirdi. Her kese, her şeye böyük bir yalanmış kimi baxırdı. Beyninde minlerle sual dolanırdı. Ağlını itirmişdi. Onu delixanaya aparmaqlarından qorxurdu. Sözün esl menasında delixanadakı delilerden ferqi qalmamışdı....
Çiçek demek heyat demek idi bir vaxtlar. Artıq o heyat dolu qızdan eser elamet qalmamışdı.... Yaşarken ölmek.....Yaşayan bir ölü olmaq...Çiçek buna ideal nümune olmuşdu. Süleyman onun qatili idi, o da mezarsız bir ölü...
Bir Çiçeyin leçeyindeki şeh tek onun gözlerinden yaş eksik olmurdu. Leçeklerden düşen şeh yanağından süzülürdü..
Gözlerindeki heyat işığı sönmüşdü. O gözleri işıldayan qızın gözlerinde derin bir boşluq görünürdü...
Gülüş dodaqlarında qurumuşdu. Qehqeheleri ile etrafi aydınladan qız, sessizliyi ile etrafı dumanlandırırdı.
Çiçek artıq o Çiçek deyildi. Onun her bir gözel xasiyyeti onun bir leçeyi idi..Çiçeyin leçekleri tek-tek tökülmüşdü..........