Çiçəyin tökülən ləçəkləri - 12
Günlər, aylar keçmişdi.. Heç nə unudulmamış..Yaralar qabıq bağlamamışdı..Hər gün hər $ey film kadrları kimi Çiçəyin gözünün önündən keçirdi..Çiçək həyata nifrət edirdi, yaşama səbəbi yox idi. Hətta intihara da təşəbbüs göstərmişdi. Bacarmamışdı. Allaha sığınıb bu fikrindən daşınmışdı.
O aylarca aynaya baxmadı. Şəkil çəkdirmədi. Baxıb da o boşluğu görməkdən qorxdu. Çiçəyin içində durmadan alovlanan bir yanğn vardı..Və bu alov yalnızca özünüyandırırdı...
Hər kəsin ona oyun oynadığını zənn edirdi. Hər kəsə, hər şeyə böyük bir yalanmış kimi baxırdı. Beynində minlərlə sual dolanırdı. Ağlını itirmişdi. Onu dəlixanaya aparmaqlarından qorxurdu. Sözün əsl mənasında dəlixanadakı dəlilərdən fərqi qalmamışdı....
Çiçək demək həyat demək idi bir vaxtlar. Artıq o həyat dolu qızdan əsər əlamət qalmamışdı.... Yaşarkən ölmək.....Yaşayan bir ölü olmaq...Çiçək buna ideal nümunə olmuşdu. Süleyman onun qatili idi, o da məzarsız bir ölü...
Bir Çiçəyin ləçəyindəki şeh tək onun gözlərindən yaş əksik olmurdu. Ləçəklərdən düşən şeh yanağından süzülürdü..
Gözlərindəki həyat işığı sönmüşdü. O gözləri işıldayan qızın gözlərində dərin bir boşluq görünürdü...
Gülüş dodaqlarında qurumuşdu. Qəhqəhələri ilə ətrafi aydınladan qız, səssizliyi ilə ətrafı dumanlandırırdı.
Çiçək artıq o Çiçək deyildi. Onun hər bir gözəl xasiyyəti onun bir ləçəyi idi..Çiçəyin ləçəkləri tək-tək tökülmüşdü..........