Çiçeyin tökülen leçekleri - 14

5 il önce...

---- Firuze xala: Eh, qızım, sen yene ağlayırsan?
---- Yoo, ağlamıram..esnedim gözüm sulandı..
Çiçeyin kim bilir neçenci yalanı idi bu...Ağladığı halda "ağlamıram" deyişi..Kitab qarşısında açıq, guya kitab oxuyur..Lakin fikri yene dalğın, üreyi yene sancılı..Beyninde durmadan Süleymanın adı seslenirdi..O sesi susdurmağa çalışırdı..Derinden nefes alib fikrini dersine celb edirdi..Bele bir vaxtda oxumaq Çiçek üçün çox çetin idi..Olanları unudub, fikrini toplayıb dersi qavramaqda çetinlik çekirdi..Amma yene de bacarırdi..Derslerini heç vaxt axsatmırdı..Müellimleri yene ondan ağız dolusu danişirdilar..
Aylar keçmişdi baş veren hadiseden..Süleymanın hesreti bir terefden, nifreti bir terefden Çiçeyi yorurdu..Ya$adiqlarini hele de hezm ede bilmirdi..Kefsiz olurdu ekser vaxtlar.. Valideynleri qaşlarını çatılmış gören kimi "Yene mi onu düşünürsen " deye soruşurdular..Qızlari üçün çox narahat idiler, onu bele kefsiz görmeye döze bilmirdiler..Çiçek de ana-atası pis olmasınlar deye,daim gülümsemeye, mezeli zarafatlarından etmeye çalışırdı..
Bir müddet sonra Çiçek azca da olsa özünü topladı..Içinde yansa da ,üzde biruze vermedi..Evvelki kimi gülmeye, danışmağa, qehqeheler atmağa başladi..Her kes onun yaxşı olduğuna inandi..Amma Çiçeyin iç dünyasi darmadağın idi. Ne qeder çalışırdısa da yaşadıqlarını heç cur unuda bilmirdi.
Çiçek Süleymani axrıncı defe yay aylarında, texminen avqust ayında görmüşdü..Ondan sonra da Türkiyeye gedişleri, qayıtdıqlarında yaranan o hengame ve oktyabrda ayrılmışdılar..Belelikle, ayrılmazdan aylar önce görüşmüşdüler..Bu eslinde Çiçek üçün yaxşı idi..Daha az darıxacaqdı..Tezelikce görmüş olması onun hesretini daha da artırardı..
Ve bir gün Çiçek ders çıxışı yolu keçerken Süleymani gördü..O an ele bir veziyyete düşdü ki, ayaqları esdi, elleri buz kimi oldu. Dönüb de geri baxa bilmedi..Ağlamaq tutdu, eve çatana qeder ağladı..Biraz keçdikden sonra düşündü:
--- Göresen o idi?..yoxsa oxşatdım..Yoxsa

[1] 2 >>