Çiçəyin tökülən ləçəkləri - 14

5 il öncə...

---- Firuzə xala: Eh, qızım, sən yenə ağlayırsan?
---- Yoo, ağlamıram..əsnədim gözüm sulandı..
Çiçəyin kim bilir neçənci yalanı idi bu...Ağladığı halda "ağlamıram" deyişi..Kitab qarşısında açıq, guya kitab oxuyur..Lakin fikri yenə dalğın, ürəyi yenə sancılı..Beynində durmadan Süleymanın adı səslənirdi..O səsi susdurmağa çalışırdı..Dərindən nəfəs alib fikrini dərsinə cəlb edirdi..Belə bir vaxtda oxumaq Çiçək üçün çox çətin idi..Olanları unudub, fikrini toplayıb dərsi qavramaqda çətinlik çəkirdi..Amma yenə də bacarırdi..Dərslərini heç vaxt axsatmırdı..Müəllimləri yenə ondan ağız dolusu danişirdilar..
Aylar keçmişdi baş verən hadisədən..Süleymanın həsrəti bir tərəfdən, nifrəti bir tərəfdən Çiçəyi yorurdu..Ya$adiqlarini hələ də həzm edə bilmirdi..Kefsiz olurdu əksər vaxtlar.. Valideynləri qaşlarını çatılmış görən kimi "Yenə mi onu düşünürsən " deyə soruşurdular..Qızlari üçün çox narahat idilər, onu belə kefsiz görməyə dözə bilmirdilər..Çiçək də ana-atası pis olmasınlar deyə,daim gülümsəməyə, məzəli zarafatlarından etməyə çalışırdı..
Bir müddet sonra Çiçək azca da olsa özünü topladı..Içinde yansa da ,üzde biruzə vermədi..Əvvəlki kimi gülməyə, danışmağa, qəhqəhələr atmağa başladi..Hər kəs onun yaxşı olduğuna inandi..Amma Çiçəyin iç dünyasi darmadağın idi. Nə qədər çalışırdısa da yaşadıqlarını heç cur unuda bilmirdi.
Çiçək Süleymani axrıncı dəfə yay aylarında, təxminən avqust ayında görmüşdü..Ondan sonra da Türkiyəyə gedişləri, qayıtdıqlarında yaranan o həngamə ve oktyabrda ayrılmışdılar..Beləliklə, ayrılmazdan aylar öncə görüşmüşdülər..Bu əslində Çiçək üçün yaxşı idi..Daha az darıxacaqdı..Təzəlikcə görmüş olması onun həsrətini daha da artırardı..
Və bir gün Çiçək dərs çıxışı yolu keçərkən Süleymani gördü..O an elə bir vəziyyətə düşdü ki, ayaqları əsdi, əlləri buz kimi oldu. Dönüb də geri baxa bilmədi..Ağlamaq tutdu, evə çatana qədər ağladı..Biraz keçdikdən sonra düşündü:
--- Görəsən o idi?..yoxsa oxşatdım..Yoxsa