deyirdin..Çıxacaqsan komadan, ayağa qalxacaqsan..Yene bivec Süleyman olacaqsan..dünya vecine olmayacaq. Geride buraxdıqların ağlına bele gelmeyecek..
Çiçeyin göz yaşları boğazında düyünlenirdi..Sevdiyinin elini tutub:
--- Qayıdacaqsan..pise heç ne olmaz....
Gözünün yaşını sildi..qaşlarını çatdı..Yene onun çöhresinde o nifret dolu baxışlar vardi..otaqdan çıxdıi..Süleymanın ailesinin gözü Çiçeye zillenmişdi..
--- Xedice xanım: Allah senden razı olsun, qzım.
--- Çiçek: Niye?
--- Xedice xanım: Sağol ki, halallaşmağa geldin..
Çiçek kinayeli gülüşle:
----Hahahahha..Size kim dediki men haqqımı halal eledim?..
Hamının üzünde teeccüblü baxış..
--- Xedice xanım: yox...yox..bu sen deyilsen..
--- Çiçek: Elaa..yavaş yavaş oyrenirsiz qarşınızdakının tanıdığınız Çiçek olmadığını..Ne gözleyirdiniz ki? He? Neye esasen, neye güvenerek haqqımı halal edeceyimi düşündünüz? Açın o qulaqlarınızı eşidin..Haqqımı ne size, ne de Süleymana halal etmirem..
--- Xedice xanım: Qızım yalvarıram,bele eleme, yalvarıram sene..
--- Çiçek: Boşuna yalvarıb qarşımda alçalma..onsuz da kifayet qeder alçaqlardasız...
---- Ata, gedek..burda daha çox qalmaq istemirem..
Çiçek son defe onların üzüne öldürücü, kinaye dolu baxışlarla baxdı..qürurla üzünü çevirib getdi..
Bir neçe hefte sonra Süleyman barede xeber qulağına çatdi..Veziyyeti yaxşılaşmış, xestexanadan da çıxarılmışdı..Çiçek biruze vermese de çox sevindi..Qeribe deyilmi onu heçe sayan birinin yaxşılığını istemesi...

<< 1 [2]