Xaricdə olduğu müddət ərzində Çiçək həm təhsilini inkişaf etdirib dövləti üçün bilikli kadr olmağa çalişdi, həm də hafizəsində Süleymangili silməyə çaba göstərdi..Özü özünə psixoloqluq etdi..özü danışdı özü dinlədi..öz suallarını özü cavablandırdı.."Nə necə olsaydı belə olmazdı..Mənim heçmi səhvim olmadı?"..Gah özünə bəraət qazandırdı, gah da özünü günahlandırdı..Müxtəlif nəticələrə gəldi:

--- Süleyman məni sevmək məcburiyyətində deyildi..Niyə məni sevmədi demirəm..Amma ən azından hörmət edərdi..Buna layiq olduğumu düşünürəm..Gedərkən üzr istəsəydi."Bağışla, səninlə olmağı bacarmadım.Bağışla nışanı qaytarmağa vadar etdim səni" desəydi..hələ o ailəsi yoxdumu..Məni ən çox yandıran.Yaxşı bu Suleyman uşaq idi..dərrakəsi çatmırdı..Bəs sizə nə olmuşdu?..Siz dəmi bir quru zənglə üzrxahlıq edə bilmədiz?...
Belə düşündükcə Çiçək rahatlayırdı..Öz özünə danışmaq ona fərahlıq gətirirdi..
Və..Zaman..Zaman hər şeyin elacıdır..Bəzən unudutdurur..Bəzənsə yalnız öyrəşirsən..Amma öyrəşmək də bir nailiyyətdir..Sağalmağın başlıca dərmanıdır..Sağalmaq düşünüb haqlı və ya haqsız məqamlar tapmaqdır..Gələcəyə fərqli gözlə baxa bilməkdir..Əylənmək,gülə bilmək,sevinmək üçün səbəblər yaratmaqdır..Bəzən susmaq, yaşadıqlarını dilə gətirməməkdir..Keçmişi unutduracaq insanlarla birlikdə olmaqdir.. Çiçək bir neçə belə insan tanıyırdı...Çox sevdiyi bir rəfiqəsi vardı - Ayan... Çiçəyin kədərinin ən sona qalan qırıntılarını da o qız təmizlədi.."Əşi, unut getsin, ondan da yaxşıları çıxacaq qarşına" kimi şablon sözlərdən yox...Daha ağla batan məntiqi əsaslarla bunu ona izah etdi..Onu bezmədən,usanmadan dinlədi..Təsəlli yox məsləhətlər verdi..Və nəhayətində onların birgə səyi nəticəsində və Allahın izniylə Çiçək qəlbindəki yükdən qurtuldu..
Çiçək artıq əzab çəkmirdi..Amma içində durmadan alovlanan bir nifrət vardı..İntiqam atəşiylə yanırdı..Planlar qururdu,hesab kitab edirdi..Bir yolla yaşatdıqlarının acısını Suleyman və ailəsindən çıxarmağa çalışırdı..Bu nifrət hərdən səngiyirdi, hərdənsə