qarşısı alınmaz fəlakətlər törədəcək qədər artırdı.. Çiçəyin buna cəsarəti də var idi, ağlı da..Sadəcə ailəsini düşünüb vaz keçirdi..Lakin özü də bir gun içindəki yatmış vulkanın püskürəcəyindən ehtiyat edib qorxurdu..
Və beləcə. Çiçək əvvəlki şən, şiltaq, deyib gülən, qəhqələr atan qız oldu..O qədər sevinirdiki onu unutduğuna..Qəlbində ən balaca bir sızıltının qalmadığına..Yenidən sevə biləcəyinə inanırdı..Həyat tək bir sevgiylə hüdudlanmır..Həyatla mübarizə etməyi bacarmaq lazımdır..Həyatla barışmaq lazımdır..
Çiçək indi 4 il sonra öz yatağında uzanmış..Bütün bunları düşünürdü..
---- "Hər şeyə rəğmən təhsilimi davam etdirib oxudummu?..Oxudum..Rəbbim mənə onu unutdurdumu?..Unutdurdu..Mən Süleymangilləri unutmağı bacardımmı?...Bacardım....Bu qədər bəsit və bu qədər qəliz..Indi adım tarixə düşsün:"Küllərindən yenidən doğulan qız" – deyə..
Sonra hər şeyə meydan oxurcasına xoş bir təbbəssümlə gülümsədi..Balıncını qucaqlayıb, işığı üzünə düşən ayə seyr edə - edə yuxuya