Xaricde olduğu müddet erzinde Çiçek hem tehsilini inkişaf etdirib dövleti üçün bilikli kadr olmağa çalişdi, hem de hafizesinde Süleymangili silmeye çaba gösterdi..Özü özüne psixoloqluq etdi..özü danışdı özü dinledi..öz suallarını özü cavablandırdı.."Ne nece olsaydı bele olmazdı..Menim heçmi sehvim olmadı?"..Gah özüne beraet qazandırdı, gah da özünü günahlandırdı..Müxtelif neticelere geldi:

--- Süleyman meni sevmek mecburiyyetinde deyildi..Niye meni sevmedi demirem..Amma en azından hörmet ederdi..Buna layiq olduğumu düşünürem..Gederken üzr isteseydi."Bağışla, seninle olmağı bacarmadım.Bağışla nışanı qaytarmağa vadar etdim seni" deseydi..hele o ailesi yoxdumu..Meni en çox yandıran.Yaxşı bu Suleyman uşaq idi..derrakesi çatmırdı..Bes size ne olmuşdu?..Siz demi bir quru zengle üzrxahlıq ede bilmediz?...
Bele düşündükce Çiçek rahatlayırdı..Öz özüne danışmaq ona ferahlıq getirirdi..
Ve..Zaman..Zaman her şeyin elacıdır..Bezen unudutdurur..Bezense yalnız öyreşirsen..Amma öyreşmek de bir nailiyyetdir..Sağalmağın başlıca dermanıdır..Sağalmaq düşünüb haqlı ve ya haqsız meqamlar tapmaqdır..Geleceye ferqli gözle baxa bilmekdir..Eylenmek,güle bilmek,sevinmek üçün sebebler yaratmaqdır..Bezen susmaq, yaşadıqlarını dile getirmemekdir..Keçmişi unutduracaq insanlarla birlikde olmaqdir.. Çiçek bir neçe bele insan tanıyırdı...Çox sevdiyi bir refiqesi vardı - Ayan... Çiçeyin kederinin en sona qalan qırıntılarını da o qız temizledi.."Eşi, unut getsin, ondan da yaxşıları çıxacaq qarşına" kimi şablon sözlerden yox...Daha ağla batan mentiqi esaslarla bunu ona izah etdi..Onu bezmeden,usanmadan dinledi..Teselli yox meslehetler verdi..Ve nehayetinde onların birge seyi neticesinde ve Allahın izniyle Çiçek qelbindeki yükden qurtuldu..
Çiçek artıq ezab çekmirdi..Amma içinde durmadan alovlanan bir nifret vardı..İntiqam ateşiyle yanırdı..Planlar qururdu,hesab kitab edirdi..Bir yolla yaşatdıqlarının acısını Suleyman ve ailesinden çıxarmağa çalışırdı..Bu nifret herden sengiyirdi, herdense

[1] 2 >>