bu vəziyyətindən çıxış yol
axtardılar. Onun tərs xasiyyətindən xəbərdar idilər Odur ki, tərs insanın
öhdəsindən ondan da tərs biri gələ bilərdi. Beləcə xalası öz qızını göndərəcəyini
dedi. Bəlkə o, Səmraya kömək olar deyə.


Səmra əlində toz əskisi televizorun tozunu silirdi. Elə bu vaxt darvazaları
açıldı. Səmra kim olduğuna baxmaq istəyəndə gələn arxadan onu tutdu-"Salam
Səmam necəsən? Çox darıxmışdım."Səmra arxaya çönüb xalası qızı Xədicəni
gördü. O gecədən bəri ilk dəfə idi ki, üzü güldü. Onu qucaqlayıb bağrına basdı.


Dayanmadan ağladı. Bu 3 ayda bir dəfə də olsun Səmra ağlamamışdı. Xədicə
onu sakitləşdirməyə çalışmadı. Çünki anası hər şeyi anlatmışdı. Yaşca Səmradan
kiçik olsa da yaşıdlarmış kimi davranırdılar. Səmra onun gözündə ideal insan
idi. Güzgü önündə dayananda - "Səmraya oxşayıram görəsən?" deyə özünə sual
verərdi. İdeal saydığı doğma xalası qızı tamamilə dəyişmişdi. Dolu olsa da
boyunun hündürlüyü gözəllik verirdi Səmraya. Gülərkən yanaqlarında güllər
açırdı sanki, saçları təbii qara rəngdə idi. Hər külək əsəndə sanki darayardı
Səmranın saçlarını. Hər telinə sığal çkərdi astaca. Gözləri iki qara mirvari tək
parlayardı ehmalca. Amma indi qarşısında o Səmradan əsər-əlamət yox idi.
Güya heç nədən xəbəri yoxmuş kimi: "Səma (Xədicə Səmraya qısaca Səma
deyərdi), nə olub yoxsa məni görməyinə sevinmirsən? Xalam çağırmasaydı
gəlməyəcəkdim, küsmüşdüm səndən. Üç aydır mesajlarıma zəngimə cavab
vermirdin. Yaman incimişəm səndən, xain çıxdın." Birdən anladı ki, son sözünü
nahaq yerə dedi. Çünki Səmra daha da bərk ağladı.
-Nələr yaşamısan sən, niyə ağlayırsan? danış rahat olacaqsan. At əlindən bunları
bəsdir. Onsuz da təmizdir hər yer. Bəs, ürəyini necə təmizləmək istəmirsən?"


Xədicə Səmranı bir təhər razı saldı. Səmra əvvəldən başladı. Mahirlə ilk
rəqsindən, görüşlərindən, Rusiyadan etdiyi son zəngindən və hasar başında
gördüyü o səhnədən. Səmra o qədər ağlayırdı ki, Xədicə onun ancaq bu yolla
rahat ola biləcəyini