i düşündüyündən dayandırmaq istəmirdi. Ətraflı öyrəndi
yaşanmışları. Zərifəni tanıyırdı Xədicə. Onun ən yaxın rəfiqəsinə bunu etdiyi
ağlına belə gəlməzdi. Həmin gecə Xədicə başladı düşünməyə: " Axı niyə zəng
edib gözlədirdi Səmranı. Məqsədi Zərifə idisə, niyə Səmraya xəbər edirdi ki elçi
gələcəyik."


Heç cürə unuda bilmirdi Zərifənin hərəkətini. Həmin gecə Xədicə söz verdi özünə
ki, Səmraya edilən haqsızlığı cavabsız qoymayacaq. Əgər kişi olsaydı bir-başa
Mahirin qarşına dikilərdi. Tələb edərdi ondan Səmraya vurduğu zərbənin
səbəbini. Xalası tapşırmışdı ki, Xədicəni tək qoymasın. Çünki bu günlərdə
Zərifənin toyu olacaqdı. İstəmirdi yenidən özünə qapansın. Bircə balasını belə
görməyə dözə bilmirdi. Xədicənin gəlişinə ümidi vardı. Çünki bu 3 ayda Səmra
hisslərini yaşadıqlarını kiminlə paylaşa bilərdi ki, anası ilə də arada pərdə
saxlayırdı. Ona görə xalası işdən gəlib Xədicəni görəndə uşaq tək ağlamışdı.-"
Nə yaxşı ki, gəldin Xədicə, Səmranı tənha qoyma. Tez-tez unsiyyət qur, içinə
qapanmasın."


Səhər açıldı. Səmra yenə həyəti süpürməyə başladı. Anası işə gedəndə sığal
çəkdi başına. Xədicə çayını içərkən belə gözünü Səmradan çəkmədi. Onun bu
qədər arıqlamağı, çəkdiyi əzab yetməzdimi? Beynindəki suallara tək cavab
verən vardısa, o da Mahirdi. Amma onu tapa bilməzdi. Əvəzində isə Zərifəni
tapa bilərdi. Elə stəkanı nəlbəkiyə qoyub iri addımlarla çıxdı darvazadan. Səmra
heç nə anlamadı, baxdı arxasınca.


Qonşunun darvazasını iri daşla döydü. Qapının ağzına Zərifə çıxdı. Xədicəni
görüb rəngi saraldı. Başını aşağı dikib;


-"Salam Xədicə. Utandığımdan gəlib Səmranın halını soruşa bilmirəm. o
necədir?"


Xədicə qəzəbindən nə dediyini bilmədi:
-"Yəni utanmağı da bacarırsan? Sənin kimi dost olmaz olsun. Nədi yer üzündə
başqasını tapmadın? Belə tez ərə getmək istəyirdin? Evdə qalmışdın? Səmranın
sənə nə pisliyi dəymişdi? Lənət olsun səni tanıdığımız günə."


Xədicə sözünü dedi, amma rahatlaşmadı. Qarşısında başı aşağı yazıq