Aylar keçdi o gündən. Səmra təmizlikdən başqa heç nə düşünmür, kimsənin
sualına cavab vermirdi. Anası arxası olmadığından o gecə qonşunun evinə
getmədi. Qəlbində özünü günahkar hesab edirdi. Əgər həmin gecə nişana mane
olsaydı, bəlkə də bircə balasını bu cür görməzdi. Səmra ağlasaydı, qışqırsaydı
yenə rahat olardı, amma o tamamilə içinə qapanmışdı. Bəzən gecə ikən yatağına
yaxınlaşıb "Qızım yatır, yoxsa oyaqdır"- deyə narahat olurdu. Amma o oyaq
olurdu. Səhərə qədər...


Yatarkən kədər dolu gözlərinə yuxu necə gələrdi axı? Uşaqlığa qayıtdı, qonşu
qızla dostluğunun başladığı günə getdi bir anlıq. 6 yaşı olardı elə hər ikisinin.
Səmra fındıq ağacının altında oturub ağlayırdı. Atasını itirmişdi elə həmin gün.
Bu evə yeni köçdüklərindən heç kimlə tanış olmamışdı. Birdən yanında ona
baxan mavi gözlü qız gördü -"Burda niyə ağlayırsan? Gəl gedək fındıq dərək.
Kimdə fındıq çox olsa, o da qalib gələr". O gündən dostluq edirdi qonşu qızı
Zərifə ilə. Məktəbi də bir oxudular. Hər cür sirr bölüşərdilər həmin fındıq
ağacının altında. Bir gün Zərifə:"Sənə sözüm var. Amma kimsə bilməsin.
Mənim sevdiyim var. Bir aydır tanış olmuşuq. Məktəbə gəlmişdi, sən
tanımırsan. Çox xoşuma gəldi. Onun da məndən. Bilirsən, Səmra mən ona aşiq
olmuşam, deyəsən elə ilk baxışdan. Amma onun sevgisinə əmin deyiləm. Naz
edirəm ki, bəlkə mənə ürəyini aça." Beləcə uşaqlıq sirrlərini sevgi sirri əvəz etdi.
Səmra Zərifənin dostluğuna qiymət verirdi. İndi yatağında o günü xatırlamışdı.
Demək sevdiyi oğlan elə Zərifənin sevgilisi də imiş. Eyni zamanda həm məni,
həm də Zərifəni aldadırmış. Amma sonda onunla evlənməyə qərar verdi. Bəs
niyə kişi kimi qarşıma keçib demədi ki, ay Səmra səni daha sevmirəm....


Hər gecəsi elə belə keçərdi. Öz-özünə suallar verərdi, cavab isə çox vaxt
tapmazdı. Dan yeri söküləndə əlində süpürgə həyət darvazasının yanından düz
bağa kimi süpürərdi. Bir dənə daş belə qalmamışdı o yolda. Anası tək çarəni
bacısında gördü. Zəng etdi məsləhətləşdi. Səmranın