Səmra yatmısan?"- Xədicə astaca Səmranın yatağına yaxınlaşdı. "Yox, hələ də
fikirləşirəm." Səmra Xədicə otura bilsin deyə ayaqlarını bir kənara çəkdi. "Nəyi
düşünürsən?"-soruşsa da əslində Səmranın nə fikirləşdiyindən qorxurdu. Ən çox
da yenidən içinə qapanmasından, həyatdan küsməsindən qorxurdu. Zərifənin
dedikləri Xədicənin yadindan çıxmamışdı. Həm onun halına acıyır, həm də öz
sözlərinə görə az da olsa xəcalət çəkirdi. Amma Səmranın nələr düşündüyünü
bilmək borcu idi. Axı, o, Səmra üçün gəlmişdi bura. Onu tək qoymamalı idi.
Xədicəni fikirlərindən Səmranın dedikləri ayırdı.
"Bilirsən, Xədicə, mən bilmirəm, Zərifənin yerində olmadığıma görə sevinim,
yoxsa Mahir kimi alçağı sevdiyimə görə özümə nifrət edim." "Sən heç birini
etmə", əslində Xədicə ona təsəlli vermək istəyirdi, amma bacara bilmədiyini hiss etdi.
"Səmra, sən Allaha şükr et ki, Zərifənin taleyini yaşamırsan. Şükr et ki, o alçağı
ona ərə getməzdən əvvəl tanıdın. Onun əsl üzünü gördün. Buna görə ancaq şükr
et. Özünə nifrət etməli biri varsa, o da Mahirdir, sən yox" ...
O gecə Xədicə Səmranın başqa düşündüklərindən xəbərsiz idi. Çünki daha
onunla bu mövzu barədə danışmaq istəmirdi. Əksinə, istəyirdi ki, onun başını
bacardıqca qatsın. Bacardıqca Mahirə, sevgiyə, Zərifəyə aid olmayan
mövzulardan danışmasın. Bunun üçün sabahkı gündən başlayaraq Səmranı özü
ilə gəzməyə "məcbur " etdi. Bəhanə etdi ki, uşaq vaxtı Səmra ona bir zaman
butun rayonu gəzdirəcəyinə söz verib, amma sözünü tutmayıb. Beləcə 3 gün
Səmra ilə rayonun mərkəzi küçələrini, bazarlarını, mağazalarını, parklarını
gəzdilər. Hər beş dəqiqədən bir Xədicə ağlına gələn ilk mövzu barədə sual
verirdi Səmraya. O da susa bilmirdi. Çünki Xədicə o qədər deyib-gülən insan idi
ki, Səmra bir an belə nə Mahiri, nə yaşadıqlarını xatırlamadı. Suallar
çoxluğundan Xədicə də yorulurdu, amma məcburdu ki, rəngdən, geyimdən,
qarşısına çıxan şirniyyat mağazasından, yaylıqlardan, ağaclardan, güllərdən
soruşub Səmranın fikrini dağıtsın. O qədər