görüb heç
anasını çağırmadı da. Əslində Mahiri görəndə qulaqlarında Zərifənin sözləri
cingildəməyə başlamışdı: "Səmra, bir dinlə məni, gör hadisə necə olumuşdu..."
Bəlkə də ona görə Səmra Mahirin deyəcəklərini dinləmək istəyirdi. "Sən
kimsən burda nə işin var? Rədd ol xalamı çağıracam bu saat." deyən Xədicə
onun üstünə yeridi. "Dayan Xədicə, bu Mahirdi. Sevgimizə ləkə gətirmə deyərək
son dəfə bu hasardan aşan Mahir, Zərifəni bədbəxt edən, sevgimizə ləkə
gətirən, alçaq Mahir... " Səmra bu sözləri dedikcə gözlərindən damla damla yaş
axmağa başladı. Sevdiyi insanı uzun müddətdən sonra ilk dəfə idi ki qarşısında
görürdü. Üç ay əvvəl bu rastlaşma olsaydı, Səmra uçardı sevincindən. Amma
indi hər şey çox qəliz idi. "Sənə qurban olum Səmra, qovma sözümü dinlə. Sənə
dediklərim hamısı doğrudur. Səni bir an belə sevmədiyim an olmayıb. Sən
mənim tən yarımsan. Bilirəm, gözlərində daha sevgi qatiliyəm. Amma qulaq as
mənə, Zərifə hər şeyi sənə danışdığını dedi. Mən də istəyirəm ki, tamamilə hər
şeyi biləsən. "
Mahir Səmranın əllərindən bərk yapışdı bütün qəlbi ilə əllərini öpüb sinəsinə
sıxdı.
"Çək əlini toxunma birdə. Sənin buna bir damcı haqqın yoxdur. Mənim
xəyanətimdən qorxan sən idin. Amma sən özün mənə, sevgimizə, arzularımıza
elə böyük xəyanət etmisən ki, əlimdən tutmağa nə cəsarət edirsən? Məni
düşünmədin, bəs Zərifənin günahı nə idi? Bu qədər ucuz imiş məhəbbətin, bu
qədər adi..."
Bu vəziyyəti dəyişmək Xədicənin əlində deyildi. Axı niyə də mane olardı ki.
Hər iki tərəf deyiləcəkləri eşitməli, dərk etməli idilər. Sevgilərinin başladığı
kimi, bitməsi də elə burda olmalı idi. Ona görə Xədicə nə xalasını çağırdı, nə də
onlara mübahisə etməyə mane oldu. Sakitcə iki ağac uzaq durdu ki, həm lazım
olsa Səmraya dəstək olsun, həm də Mahirə etibar etmirdi. Səmranı ondan
qorumaq daha asan olsun deyə, ağaca söykənərək onların mübahisələrini
dinləməyə başladı.
"Səmram mənim, gözümün nuru sənə qurban olum dinlə məni. Axı bir fikirləş,
mən sənin sevdiyin