Mahir qolu qandallı həbsə aparılan caninin üzü tək bədbin, Zərifə isə
həyasından az qalır yerin dibinə girsin. Gözündən Saleh üçün axan göz yaşları
isə hər kəsdə ata evindən ayrılmaq həsrəti fikrini yaradırdı. Xədicə disk qoyub
gur səslə qulaq asmağa başladı. Düşünürdü ki, bəlkə Səmra vağzalının səsini
eşitməz. Amma qəfildən arxasından qapının çırpıldığını eşitdi.
"Səmra, hara gedirsən?" Bir an içində ağlına hər şey gəldi. Ona necə mane
olacağını da bilmirdi. Amma bunu etməli idi. Səmranın təmiz adı xatirinə etməli
idi. Arxasınca darvazaya kimi qaçdı və qabağını kəsib qollarından yapışdı:
"Səmra, belə eləmə, onlar onsuz da bədbəxtdirlər. Qoy getsinlər. Onların
səviyyəsinə enmə. Yalvarıram bacım, özünə gəl..." Bir anlıq düşündü ki, bəlkə
Səmra Mahiri bağışlayacaq, ona bunu deməyə gedir, sonra Səmranın sözləri
Xədicənin əllərini boşaltdı. "Xədicə, burax məni. Nə qədər ki, gec deyil mən
onlara deməliyəm. Onlar bilməlidirlər. Xahiş edirəm, yolumu kəsmə..."
Beləcə, Xədicə Səmranın qollarını buraxdı. Arxasınca sadəcə dayanıb tamaşa
etməyə başladı. Səmra gözündən incə-incə süzülən yaşları bir əli ilə silərək
bəylə gəlinin önündə dayandı. Ətrafdakı insanlar Səmranın bir rəfiqə kimi
Zərifəni təbrik edəcəyini düşünsə də, Mahirin anası oğlu üçün qorxurdu. Axı,
Səmranın bir sözü yetərdi ki, Zərifənin atası Mahirin üstünə cumsun...
Mahir başını qaldırıb Səmraya baxa bilmir, Zərifə isə gözündəki yaşları
silməkdən başqa heç nə edə bilmirdi. Səmra isə hər ikisinə baxıb çətinliklə də
olsa ağzını açdı: "Mən nə qədər ki, gec deyil sizə demək istəyirəm. Bütün
yaşanmışları unudaraq sizi bağışlayıram. Qoy, Allah sizi bağışlasın... Gedin, siz
də yenidən başlayın həyatınızı.... Mən sizə sadəcə "Xoşbəxt olun" demək istədim....
Xoşbəxt olun, əgər bacara bilsəniz... "
Səmra sözlərini bitirib daha nə Mahirə, nə Zərifəyə baxmadan bir başa evlərinə
qayıtdı. Amma Xədicə Səmranın bu addımından qürur hissi duyurdu. "Səmama
elə bu hərəkət yaraşırdı..."deyib darvazanı