sevinirdi ki...
"Səmra, sənin marşurutun boşdur get otur, mən isə getdim." Bu sözlərdən
sonra Səmra fikirlərindən ayıldı. Anasının işi daha yaxın olduğundan Səmra
marşrutla tək gedirdi. Pəncərə önündə özünə yer seçib əyləşdi. Səmra özünü
xöşbəxt hiss edirdi. Hər işə gedəndə sanki güllər paltarında yox, yanaqlarında
açırdı. Həyatı 3 ildir ki, öz sakit axarı ilə gedirdi ki, birdən arxadan kimsə onun
çiyninə toxundu:
-- Səmra, sənsən? - titrək səslə soruşdu.
-- Bəli! -deyib arxaya baxdı. Gözlərinə inana bilmirdi. Bu ki, Zərifə idi.
Qucağında da oğlan uşağı. İçindəki bütün hisslər bir anda qarışdı bir birinə. Nə
düşünəcəyini, nə deyəcəyini bilmədi. Sevinsinmi, yoxsa danışdırmasınmı?,
bilmirdi.
-- Səmra, mən şəhərə gedirəm evə. İki gündür anamgildə idim. Hər dəfə
hasardan boylanırdım ki, bəlkə səni görərəm, amma nə səni, nə ananı
görmürdüm. Necəsən? Həyatını necə qurmusan?
Yəni, uşaq onundur? Necə də Mahirə oxşayırdı. Fikirlərindən güclə ayılıb kəsə
də olsa Zərifəyə cavab verdi.
-- Heç oxuyuram... Əslində yalan deyirdi, amma başqa çarəsi yox idi. Desəydi
ki, xəstəxanada işləyirəm bilmək olmazdı, durub gələrdi sabahsı gün nəsə lazım
olanda. Odur ki, işlədiyini gizlətdi.
-- Yaxşı edirsən. Oxu sənət qadına da lazımdır.
Zərifənin arxayınlığı Səmranı qıcıqlandırsa da, yenə də soruşdu. Sanki
olmayan, yaşamadığı bir hadisədən sual verirmiş kimi birbaşa Zərifənin üzünə
verdi sualı:
-- Sən necəsən? Mahirlə aran necədir?
Bir balaca rəngi qızarsa da Zərifə cavab verdi:
-- Lap yaxşıdır. Zakir doğulandan daha bir-birimizi anlamağa başladıq.
Zamanla həyatımızı birləşdirməyə alışdıq. İndi xoşbəxtik. Zakir mənim
həyatıma yaşamaq eşqi bəxş edib. Mahirə isə sənin onu bağışlamağın. İndi əl-ələ
verib övladımızı böyüdürük. Hətta ikinci uşaq da gözləyirik. İnşallah, o da sağ
salamat doğular.
Səmra üç il əvvəl düşünsəydi ki, nə vaxtsa Zərifə qarşısına çıxıb Mahirlə
xoşbəxt olduğunu desə, o andaca ürəyi tab gətirməz. Amma indi hər şey fərqli
idi. Sanki