u bükə-bükə həkimlərin ağzını güdür ki, bəlkə ümid olar. Sən
iradəsizsən! Bilirsən, mən də sənin kimi bir xəyanət yaşamışam. Amma bax,
görürsən, həyatımı davam edirəm. Çünki həyat davam edir. Çünki yaşamağa
dəyər... Kimlərəsə görə onu niyə yarım qoyum ki? Sən yenə də düşün. Düşün
gör axırı nə olacaq bu susmağının.
Səmra uzun monoloqdan sonra onun yanından uzaqlaşdı. Amma hiss etdi ki,
dediklərini anlayırdı, hətta bəzi anlarda ona elə gəldi ki, gözləri pəncərəyə deyil,
sanki ona doğru baxırdı. Əlbəttə ki, onun sağalması üçün zaman lazım idi. Necə
ki, Səmraya lazım olmuşdu. Birdən anladı ki, həmişə 45 saylı xəstə deyərək
müraciət etsə sağalmağına ümid olmaz. Odur ki adını onun şəxsi qovluğu
arasından oxudu. "Necə? Adı: Saleh??? " Səmra gözlərinə inana bilmirdi. Dərk
etməyə çalışırdı. "Yəni Zərifənin sevdiyi Salehdir?" Bəlkə də bir təsadüfdür,
amma yenə də dəqiqləşdirmək istəyirdi. Bir daha həkiminə gedib şəxsən Salehin
ağzından Zərifə adı eşidib eşitmədiyini soruşdu. Bəli, Saleh elə Zərifənin sevdiyi
Saleh imiş. "Təsadüfə bir bax. ... " Səmra heç cürə inana bilmirdi. Evdə anasına
hər şeyi danışdı. Anası ona məsləhət verib dedi ki, "əlindən gələn varsa, et
qızım. Əgər sən olanlarla barışmısansa, demək o da barışacaq." Zəng vurub
Xədicəyə dedi. O da buna bənzər söz dedi. "Xatırlayırsan, demişdim ki,
düşünmə ki yer üzündə bu acını çəkən tək sənsən, axı Saleh də eyni acını
yaşayırdı. İnanıram ki sən ona öz vaxtı ilə yaşadığın hissləri danışsan, o da tək
olmadığını anlayar. "
Hər zamankı kimi Xədicə sirrli məsləhətini verdi. Səmra qərar verdi ki, nə
olur olsun Salehə kömək edəcək. Ona həyatı yenidən sevdirəcək... Bir neçə həftə
Səmra Salehin dərmanını verdikdən sonra dayanıb saatlarla danışırdı. Salehdən
cavab gəlmirdi, amma Səmra hiss edirdi ki, hər gün daha çox fikrini Səmranın
deyəcəklərinə yönəldir. Artıq bir ay keçmişdi. Səmra Salehi həyətə təmiz hava
almağa aparmışdı. Saleh əslində invalid olmasa da, əlillər üçün arabada