6 ay sonra...
Səmra hər gün bağçada Salehlə havadan sudan danışardı. Daha Saleh
istədiklərini dilə gətirirdi. Hər tərəfə baxır. Təbiəti yenidən sevməyə başlayırdı.
Həkimlərlə zarafatlaşırdı. Bəzən Səmranı gülüş mərkəzinə çevirib bütün tibb
bacıları arasında gülüşə səbəb yaradardı. Amma Səmra Zərifədən bir kəlmə də
demirdi. Zaman keçdikcə işə daha çox həvəslə gedirdi. Bir gün Salehlə unsiyyət
qurmasa, qəti özünə yer tapa bilmirdi. Hər gün Salehə yeni bir şey öyrətmək
fikri ilə getsə də, geri dönüşdə özü ondan çox şey öyrənmiş olurdu. Nəhayət bir
səhər işə gələndə Salehi ayaqüstə gördü. Yavaş-yavaş addım ataraq yeriyirdi. Bu
yenilik Səmraya çox xoş gəldi. Axı necə aydır onun həyata bağlanması üçün
əlindən gələni edirdi.
Günlərin bir günündə Salehin atası həkimin kabinetindən sevincək çıxdı. Gəlib
Salehi bərk-bərk qucaqlayıb bağrına basandan sonra: "Artıq evə gedə bilərik"
dedi. Səmra bu xəbərdən nə qədər sevinsə də, bir o qədər kədərləndi. Kədərinin
səbəbini anlamırdı, amma onun həyata yenidən bağlanmağına və bunda öz
zəhməti olduğunu bildiyi üçün sevinirdi. Salehi axrıncı dəfə elə onunla tanış
olduğu pəncərədən gördü. Digər işçilər kimi onunla vidalaşa bilmədi. Amma
Saleh gözləri ilə Səmranı gəzirdi. Maşına minənə kimi dəfələrlə arxaya çönüb
onu axtarırdı. Amma Səmra bu vidanı istəmirdi. Bilmirdi niyə, amma bilirdi ki,
ona "Əlvida" deyə bilməyəcəkdi...
6 ay sonra...
Səmra hər gün işinə gedir, hər bir xəstəyə xüsusi qayğı göstərirdi. Onun bu
mərhəməti bütün xəstəxanadakı həkimləri tibb bacılarını valeh edirdi. Səmra isə
6 ay keçməsinə baxmayaraq hər boş olanda Salehin baxdığı pəncərədən yola
tamaşa edirdi. Beynində onu düşünürdü. "Görəsən indi necədi? Hardadır? Nə
işlə məşğuldur?" Bu suallara cavab tapa bilməzdi, amma yenə də yaxşı olduğunu
öz-özünə təkrar edərdi. Nə hisslər keçirdiyini anlamırdı. Dəfələrlə başqa xəstəyə
"Saleh"deyirdi. Nə baş verdiyini dərk edə bilmirdi. Tibb bacıları onun Salehə
vurulduğunu aralarında şaiə etmişdilər.