Budur!
Başıma gəldi! Mən bu gün bir ruh
gördüm. O danışdı. “Sən məni
görürsən?” deyə sual verdi. Deməli o,
gözləmirdi ki, mən onu görə bilərəm...
7 *** Işdə bütün gün ərzində ancaq bu səhər gördüyüm o qız və onun
qaçarkən mənim qoluma toxunması ilə
mənim keçirdiyim qısa ama möhtəşəm
hiss haqda düşünürdüm. Istədim bu
haqda Şahinə danışım. Ama bugün
nədəndirsə vaxt olmadı və şərait yaranmadı. Sanki hansısa qüvvə mənə
mane olurdu ki, mən bu haqda kiməsə
danışım. Bu gün işdən evə böyük bir
həvəslə getdim. Sanki qapını açar-
açmaz onu görəcəm, o yanımdan qaçıb
gedəcək və uzaq olsa da mən o duyğunu hiss edəcəm. O duyğu o
qədər ani və qısa idi ki, heç adını qoya
bilmədim. Ama ev qaranlıq və boş idi.
Soyuq divarlar qarşıladı məni həmişəki
kimi... Bütün axşam gözüm ətrafı
gəzirdi. Onu axtarırdım. Elə çox istəyirdim ki, onunla danışım.
Qorxmurdum ondan. Sadəcə onunla
danışmaq istəyirdim. Hələ də səsi
qulaqlarımda idi: “Sən məni görürsən?”
Pəncərəyə yaxınlaşdım. Gözlərimi
yumdum. Xəyalımda onu gördüyüm səhnəni yenidən canlandırmağa
çalışdım. Yoqa və meditasiya
kitablarında oxuduqlarımı tətbiq
etməyə çalışdım: “Əgər bütün
diqqətini və ruhunu ona verərsənsə o
gerçəkləşər” mən də istəyirdim. Onu yenidən görmək istəyirdim. -
Haradasan?-durmadan bu sualı
səsləndirirdim ruhumda. Gözlərimi
açdım. Və qapı döyüldü. Diksindim və
dərhal qapıya tərəf yönəldim. Qapını
açdım. Və yerimdə donub qaldım. Bu o idi. Bu səhər pəncərənin içində
oturan o qız. Bu dəfə daha yaxın idik.
Və mən onun gözəl simasını aydınlıqla
görə bilirdim. Onun uşaqsı siması o
qədər nurani və təmiz idi ki...Baxışları
o qədər məsum və saf idi ki, bir anlıq hiss etdim ki, onun baxışlarında donub
qalmışam. -Keç içəri.-dilimdən qeyri –
ixtiyari bu söz çıxdı. Onun kim olduğunu
və niyə bura gəldiyini belə
soruşmadım. Qorxdum. Onun çıxıb
gedəcəyindən qorxdum. Istəmirdim o getsin. O, asta addımlarla evə keçdi. Və
mən o an hiss etdim ki, mənim 1 ildir
kirayələdiyim ev indiyə