ə qədər bu
qədər gözəl qonaq qarşılamayıb.
Divarlar gülürdü sanki. Evim işıqlandı
sanki. O, keçib yenə pəncərənin içində oturdu. Mənsə onun qarşısında –
divanda əyləşdim. Üzbəüz
dayanmışdıq. Və mən ağzımı açmağa
belə, cürət etmirdim. -Məni tanıyırsan?
=ona ilk sualım bu oldu. -Bəli-o, cavab
verdi. Diqqətlə ona baxırdım. Ama onun baxışlarında heç bir ifadə yox idi,
nə sevinc, nə kədər, nə təəccüb, nə
qəzəb. -Haradan tanıyırsan?-mən zəif
səslə soruşdum. Çalışdıqca ehtiyatla
danışırdım. Çünki onu qorxutsaydım, o,
çıxıb gedə bilərdi. Və mən onu saxlaya bilməzdim. Mən istəmirdim o getsin. -
Sən axı mənim qismətimsən. -Nə? -
Sənin qismətin mənəm. Sadəcə biz
qovuşmamışdan əvvəl mən ölmüşəm.
Nitqim qurumuşdu. Içimdə o qədər
sual səslənirdi ki...Ama onları dilə gətirə bilmirdim. O, bunu hiss etdi və
içimdə səslənən bütün suallara özü
cavab verdi: -İnsanlar doğulanda Allah
artıq onların qismətini, alın yazısını
yazır: o, neçə yaşında və harada öz
qismətinə rast gələcək. Biri var alın yazısı, biri də var taleh yazısı. Alın yazısı
dəyişməzdir. Nə yazılıbsa onu
yaşayacaqsan. Ama taleh yazısı dəyişə
bilər. Sən doğulanda sənin taleyinə
yazılmışdı: mən yazılmışdım. Sən 24
yaşında olanda biz kitab sərgisində qarşılaşmalı idik : 12 mart 2011-ci ildə.
Saat 12-də. Ama belə olmadı...
Susurdum. Ama içimdə üsyan qopurdu:
Niyə? deyə. Həmin günü xatırlamağa
çalışdım. Həqiqətən də 12 mart tədbir
var idi. Mən ora getməyi planlaşdırırdım . Ama son anda qərarımı dəyişdim və
getmədim. -Çünki mən bir yol
qəzasında öldüm. 13 yaşında. Yəni
məni gördüyün bu yaşda. Əslində
mənim 23 yaşım var, yəni dünya vaxtı
ilə. -Necə oldu yol qəzası?-ağlamaq istəyirdim. Eşitdiklərim və hal-hazırda
yaşadıqlarım qarşısında bilmirdim
təəccüblənim, şok keçirim yoxsa
ağlayım. Mənim bir qismətim varmış.
Ama biz rastlaşana qədər o, artıq
ölübmüş. Mənim ikinci hissəm ölmüşdü. Mənim ruhumun yarımçıq qalan o bir
parçası ölmüşdü. -Həmin gün maşını
əmim sürürdü. Toydan çıxmışdıq.