O, çox
içmişdi. Atam çox dedi ki, “ver maşını
mən sürüm”. Əmim razılaşmadı. Və
qəzaya uğradıq. Qəzada atam, anam , əmim və bir də mən vardıq. Qəzadan
sonra əmim ağır yaralandı və şikəst
qaldı. Anamla atam yüngül xəsarətlə
qurtuldular. Mənsə...Mənsə qəza
yerindəcə keçindim. Çünki maşının ən
çox mən oturan tərəfi əzilmişdi. Arada sükut yarandı. Mən sevdiyim insanı
xəyal etdiyim, onu necə axtaracağımı,
onunla necə görüşəcəyimi xəyal
etdiyim anları xatırladım. Neçə il onsuz
yaşa. Neçə il onu xəyal et. Neçə il
ancaq onu gözlə...Ama sən demə o, ölübmüş. O, həyatda yox imiş. Bütün bu
illər ərzində o, bu həyatda yox imiş.
Mən hələ indi dərk edirdim, niyə “ o
gün olsun sənin toyun olsun” sözünə
heç vaxt “ inşaallah” demək istəmirdim.
Mən hələ indi dərk edirdim, niyə heç bir qızda ruhum tamamlanmırdı, niyə
heç bir qıza yaxınlaşmaq belə
istəmirdim. Mənim qismətim o idi.
Qarşımda dayanan 13 yaşında bir uşaq.
Məsum çöhrəli bir qız. O an “bəs mən
niyə yaşayıram?” sualı keçdi beynimdən. axı mən niyə hələ də
yaşayıram, əgər qismətim artıq
ölmüşdüsə. -Bəs haradan bildin ki, mən
sənin qismətinəm? -Mənə dedilər. -
Kimlər? -Mələklər.Mən səni çoxdandır
tanıyıram. -Nə vaxtdan bəri? -12 mart 2011-ci ildən bəri... -Axı mən o kitab
sərgisinə getməmişdim. -Bilirəm. sən
o gün evdə idin. Səni görmək üçün
kitab sərgisinə getməyə ehtiyac yox
idi. Biz həmin tarixdə görüşməli idik.
Və həmin tarixdə də görüşdük. Sadəcə sən məni görmürdün... -
Deməli, sən o gündən bəri həmişə
yanımda olmusan? -Həmişə deyil.
Bəzən...Yəni bizə icazə veriləndə. -
Kim icazə verir? Allah? O, qəfildən
ayağa qalxdı. Və getmək üçün qapıya tərəf baxdı. Mən yerimdən dik atıldım.
-Bağışla, nə olar, bağışla!-ona tərəf
addımladım: -Getmə! Nə olar getmə!
Söz verirəm, istəmədiyin heç bir sualı
verməyəcəyəm. hətta heç danışma
belə. Ama getmə. Nə olar getmə. Sənsiz yetərincə qalmışam.-deyib,
onun əlindən tutdum. Sanki yumşaq
pambığa toxundum. Bu cismani hiss
deyildi, bu ruhi bir hiss