s idi. Və o hiss... o
hiss...o hiss...Adını qoya bilmədiyim o
hiss...O hissin adı yoxdur. O bir duyğudur. Doğmalıq duyğusu. Sanki əvvəl nəsə
yarımçıq idi, ama indi tamamlandı. Sanki
əvvəl hisslərim donmuşdu, ama indi
tək-tək buzları əriyirdi. Sanki indiyə
qədər yaşadığım bütün duyğular saxta
idi, ama indi keçirdiyim hissləri dərinliyinə qədər hiss edirdim. Sanki
hiss etməyin nə olduğunu hələ indi
hiss edirdim. Mən hələ indi dərk
edirdim əsl hiss nə olan şeymiş.
Gözlərimi açdım. O getmişdi... 8 ***
Etiraf edirəm ki, mən indiyə qədər sevmımişəm. sevdiyimi sanmışam,
vurulmuşam, aşiq olmuşam,
öyrəşmişəm, bağlanmışam, ama
sevməmişəm. Əsl sevgi duyğusunun nə
demək olduğunu bilməmişəm. Etiraf
edirəm ki, mən indiyə qədər yaşamamışam. Boğulmuşam,
sürünmüşəm, yaşamağa çalışmışam,
nəfəs almağa çalışmışam, ama
yaşamamışam. Çünki heç kim mənə
indiyə qədər əsl sevgini
göstərməmişdi. Heç kim və heç nə mənə yaşamağın necə gözəl bir hiss
olduğunu hiss etdirməmişdi. Sən demə,
indiyə qədər yaşadığım sevinc,
xöşbəxtlik hissləri saxta imiş. Insan
əslini görməyincə, heç vaxt anlamır ki,
yaşadığı hisslər, əslində saxtadır. Mən əsl hissi yaşadım. Mən əsl xöşbəxtliyin
nə demək olduğunu bildim. Bunu
mənə o göstərdi. O, göstərdi ki,
haradasa təmiz bir dünya var. Haradasa
əsl sevgi və saf hisslər var. Onun
dünyasında. Onun olduğu dünyada... Həyatda insanlarla əhatələnirsən:
yaxınlar, tanışlar, iş yoldaşları, ailə
üzvlərin, tanış olmayanlar və s.
insanları tanıyırsan və zamanla onları
olduğu kimi qəbul edib, həyatına daxil
edirsən. ya da onlar sənin həyatına daxil olurlar. Bilirsən ki, onların arasında
asanlıqla səndən üz çevirəcək insanlar
var. Bilirsən ki, onların arasında yalan
danışanlar, qəlb qıranlar, laqeyd olanlar,
beyni “çirklənmiş”lər, qəlbi
“daşlaşmış”lar da var. Bütün bunlara insanlar deyirlər. Bütün bu insanlar bir
kənara. Bir də o var! Kim ki, mən onu
heç kimlə, heç nəylə, heç bir varlıqla,
heç bir məfhumla müqayisə etmirəm.
o, bir