duyğudur –adı DOĞMALIQ! O, bir
uşaqdır. –adı TƏMİZ! O, bir varlıqdır-ruhu SAF! Mən onu tanıdım. Və onu tanıdıqca
özümdən iyrənirdim. O, o qədər saf,
məsum və təmiz idi ki...Pis şeylərdən,
pis fikirlərdən, pis hisslərdən o qədər
uzaq idi ki, onun yanında özümü murdar
və çirkli hiss edirdim. Onun duyğuları saf idi. Onun baxışları saf idi. Onun hər
zərrəsi saflıqdan yaranmışdı. Bəli,
mənim həyatım 180 dərəcə dəyişdi.
Bəli, mən indi daha çox hiss edirəm-
sinəmin sol tərəfindəki döyüntüləri,
ruhi həzzi, ruhi huzuru... Öyrəşmək. Mən birinə öyrəşmişəm. özü də bu
öyrəşmə əvvəlkilər kimi deyil. Bu
bağılılıqdır. Bu, həddindən artıq
bağlılıqdır. Bu, təsəvvür edə
bilməyəcəyin qədər bağlılıqdır. Bu,
onu görmədən nəfəsinin kəsildiyi anlardır. Bu, onu gördüyün zaman da
nəfəsinin kəsildiyi anlardır. Onunla olan
dəqiqələrim mənə bu həyatdakı hər
şeydən və hər kəsdən dəyərlidir.
Çox dəyərlidir. Bilmirəm bu hissi necə
izah edim. Mən şair deyiləm. nə də yazıçılıq qabiliyyətim yox idi. Mən, o
gələnə kimi, hissiz, duyğusuz, ağla qara
arasında fərq qoymayan biri idim. Mən
hisslərimi tapa bilmirdim. Ama indi
tapdım. Bu, uşaqsı duyğulardır...B
ilmirəm necə deyim... -Mən ölmək istəyirəm.-onun düz gözlərinin içinə
baxaraq dedim. -Niyə?- o, təəccüblə
soruşdu. -Necə yəni niyə? məgər
anlamırsan mənə necə çətindir? Sən
birdən peyda olursan. Özünü mənə
öyrəşdirirsən. və birdən də qeyb olursan. Heç bilirsən, mənə necə əzab
verirsən? sənin növbəti gəlişini
gözləyənə qədər nə qədər sıxıntılar
keçirirəm. Heç bilirsən? Hələ üstəlik
səni bir də görə bilməyəcəyim
qorxusu. O, elə məsum gözlərlə mənə baxırdı ki, bir an onunla başqa
dildə danışdığımı zənn etdim. O, heç nə
başa düşmürmüş kimi, mənə baxırdı.
Onun gözləri...Onun gözlərində
ərimək, məhv olmaq, onun saflığına
qarışıb bu fani dünyadan getmək istəyirdim. Çoxmu şey istəyirdim? -Elə
demə. Allahın xoşu gəlmir belə
kəlmələrdən. nə vaxtdırsa o vaxt da
gedəcəksən. -O vaxt nə vaxtdır? -Onu
mən bilmirəm.