yatacaqdı o balaca bədəni ilə. Zəif idi onsuzda indi bütün bu yaşananlar.. 
- Yəqin sağalandan sonra gələr. 
- Zənn etmirəm. 
- Niyə? 
- Sən əmimi tanımırsan.. o ailəsinə düşkündür.. Gəlini olaraq Əsmanı qəbul edibsə bu ömür boyu belə qalacaq. Ramil olsa da olmasa da.. Ramildən tək yadigar qalan Əsmadır ona. 
- Ya o getmək istəməsə 
- Niyə istəməsin..burda nəyi var ki, nə saxlayar ki onu? 
Səidə haqlıydı.. onu burda saxlayacaq heç nə yox idi. O mən idim onunla bağlı hər şeyəsadiq qalmaq istəyən. Əsma kim bilir bəlkə də məni xatırlamır heş adımı belə unudub bəlkə də. Səidənin sözündən belə başa düşdüm ki, onların övladları yoxdur. Çünki tək yadigar Əsmanın qaldığını dedi. 
- Offf.. məni yuxu tutmaz artıq.. 
- Ağlama.. 
- Necə ağlamayım. Gör başımıza nə gəldi.. əmilərimlə küssəmdə Ramil mənim ən sevdiyim əmimoğlu idi. Hələ Əsma.. cavan yaşında dul qaldı, hələ bilmirik ki, o sağ qalacaq ya yox. 
- Bir də elə danışma! 
- .... 
- Yəni,...yəni bəddiyə açma ağzını. Yaralıdır.. sağalacaq.. 
- İnan elə istəyirəm bu saat gözümü yumum açım ki, yuxu görürdüm. Hər şey qaydasındadır.
Səidə kimi mən də bunu istəyirdim. Amma mən yatım ayılım ki, Əsma ilə evliyəm, onunla 13 ilimi keçirmişəm.. mən bunu istəyirdim. Mənim üçün qaydasında olacaq şey bu idi. Başqa heç nə. Səhərə qədər ikimiz də gözmüüzü qırpmadıq. Səidə dayanmadan ağlatırdı. Mənə isə qalan ona təsəlli vermək idi. Səhər açılar açılmaz Səidənin bibisi gilə yollandıq. Yas evi....hər zaman qaçdığım yerlər. Ramilin şəklini asmışdılar. Baxıb gülürdü. Insan inana bilmir ki bu adam artıq yoxdur. Dünyasının dəyişib. Içdən içə Ramilə əsəbi olsam da onu belə görməyi heç vaxt arzulamazdım. Qadınların ağlaşma səsi isə insanı lap ürpərdirdi. Qışqırıq səsləri hay küy, ürəyi gedənlər. Hələ meyid gətiriləndə atasının bükülmüş çiynilətini görmək “evimi yıxdın oğul” deyərək ah çəkməsi məni də ağlatdı. Bu acını yaşamaq ən ağır bir şeydir. Bir anda Esmiə bir şey olub deyə düşünəndə canımdan can getdi. Mən qızımı itirsəm