m yəqin ki bu dəfə yaşaya bilmərəm. Dəfn mərasimi baş tutmşdu.. səidəylə evə girər girməz Esi qucağıma qaçdı. Onu elə bərk qucaqladım ki, uşaq da nəsə olduğunu hiss elədi. 
- Ata boğuldum... nə olub? 
- Heç nə.. heçnə şirinim.. 
- Bəs niyə belə qsıxırsan məni? Darıxmışdın? 
- Hə darıxmışdım... 
Səidədə gözləri şişmiş halda Esniin saçlarını sığallayıb onu qucaqlamağa başladı. Bəlli idi ki, o da eyni şeyi düşünürdü. Valideyn üçün övladının dərdini görmək itkisini görmək dünyada baş verə biləcək ən böyük faciədir. 
- Bax anam da darıxıb mənim üçün.. elə mən də sizin üçün darıxmışdım mənim şirinlərim... 
Əsmanın bu sözünə gülümsədik. O gecə o da bizimlə yatdı. Onun qoxusunu duyub rahat yatmış, gün ərzində olan ağırlığğı az da olsa unutmuşdum. Səhər açıldığında Səidəni yas yerinə qoyub özüm də kişilərin məclisinə getdim. Səidənin əmisinin tanışları dayanmadan moskvadan axışıb gəlirdilər. Burda onları qarşılayacaq adam az olduğundan mən də kömək edirdim. Amma Əsmadan xəbər yox idi. Heç kim demirdi ki, ona nə olub. Vəziyyəti nə yerdədir. Gecə yenə Səidədən soruşmuşdum. 
- Necə yəni xəbərim yoxdur? 
- Off Cavad hamı nə haydadır bu saat. Pis bir şey olsa xəbər tutardıq.. özün görürsən ki, kimdən maraqlanıram cavab vermir. Nə deyim mən. Həm sən nə iki gündən bir Əsmanı soruşursan anlamadım. 
- Insanlıq naminə soruşuruq hər halda. Həm o sənin bacın sayılır unutmusan deyəsən. 
- Mən unutmamışam..amma neynim indi.. 
- Orda necə tək qalacaq. 
- Orda qohumlarımzdan qalan var. Tək deyil. 
- Onda sabah soruş 
Səidəni zorla gec bəla ilə başının ətini yeyərək zəng elətdirmişdim. Əsmam hələ ayılmamışdı. Daha doğrusu ayılıb baş verənləri xatırlamayıb. Ona danışanda isə çoka düşüb təzədən yatağa düşmüşdü. Zədəli olduğundan ağırlarda üstünə gəlib. Səidə danışdıqca elə bilirdim bədənimə şçiş batırıb çıxardırlar. Ağırını özüm də hiss edirdim. Ürəyim yanırdı. Bir neçə gün keçmişdi. Əsmadan hər gen artıq xəbər alırdıq. Ayılmışdı, amma yenə keçmidə olanlardan çox şeyi