11- ci bölüm 

Ikimiz de yataqda oturub donmuşduq. Gözlerimiz bir nöqteye zillenmişdi. Ramilin bu şçekilde, bu yaşda dünyasını deyişmesine yad insan da pis olardı. Men de pis olmuşdum. Amma beynimde eyni anda başqa bir fikir de fırlanırdı. Keder yene onu tapdı.. qem yene yapışdı yaxasından. Yene tek qaldı.. göresen çox indiydi onu bu xeber.. men de söz danışdım lap. elbette incider. Nece incitmesin. Axı o onun heyat yoldaşı olub. Ona sahib çıxan insan olub. Menim kimi qorxaqlıq eymeden onu qadını edib. Göresen övladı var? Barsa neçedir? Atasız neyneyecekler, ya Esma özü dul qadın olaraq yaşayacaq. Sabah Bakıya getirecekdiler. Demek sabah Esmanı görecekdim. Olduqca qarışıq duyğular içinde idim. Düzdür bu heç neyi deyişmirdi, eksine sevinmişdim deye bilmerem. Nece sevinesen. Neticede bir insan ölümü var. Amma Esmanmı görecekdim deye içimde sevinc hissi var idi. Hardasa dodağımın qaçmasına sebeb olacaq bir xeber idi. 
- Nece olacaq indi? 
Seidenin bu sualı meni çaşdırmışdı. Ele bil fikrimi oxuyurdu. 
- Ne menada.. 
- Ele her menada. Ramil...Ramil öldü... inana bilmirem. 
- He.. Allah rehmet elesin.. 
- Menim hele de dilim dönmür deyem. 
- Ölüm hamı üçündür. 
- Amma bele vaxtsız yox.. yazıq Esma.. kim bilir ne gündedir. 
- He.. yeqin ki oda geler artıq Bakıya. 
- Xestexanadadır. O da ağır yaralanıb... 
- Nece? 
Nefesim kesildi o anda.. Ele bil başımdan qaynar su tökdüler. Nece yeni yaralıdır. Ya ona da bir şey olsa. Ya o da.. yox yox.. Esmama yaraşmaz ölüm.. olmaz. 
- He, birlikdeymişler. Esma xestexanada dır hele.. 
- Necedir indi? 
- Bilmirem. Keymişdim soruşa bilmedim. Bibim elece dedi qeza keçirdibler, Esma xestexanada ağır yaralıdı Ramil ise dünyasını deyişib. Sabah Bakıda defn edecekler. 
- Nece yeni bilmedim. Adam ele şeyi soruşmaz heç.. zeng ele bir de soruş.. 
Nece telaşlanmışdımsa Seide özü de çaıb qalmışdı. 
- Dedim axı.. ölüm xeberini eşitdim artıq heç ne deye bilmedi o da. Ağlayırdı.. 
Özüme yer tapa bilmirdim. Esmam orda tek yatacaqdı

[1] 2 3 ... 5 >>