defe yaşaya bilmerem. Defn merasimi baş tutmşdu.. seideyle eve girer girmez Esi qucağıma qaçdı. Onu ele berk qucaqladım ki, uşaq da nese olduğunu hiss eledi. 
- Ata boğuldum... ne olub? 
- Heç ne.. heçne şirinim.. 
- Bes niye bele qsıxırsan meni? Darıxmışdın? 
- He darıxmışdım... 
Seidede gözleri şişmiş halda Esniin saçlarını sığallayıb onu qucaqlamağa başladı. Belli idi ki, o da eyni şeyi düşünürdü. Valideyn üçün övladının derdini görmek itkisini görmek dünyada baş vere bilecek en böyük faciedir. 
- Bax anam da darıxıb menim üçün.. ele men de sizin üçün darıxmışdım menim şirinlerim... 
Esmanın bu sözüne gülümsedik. O gece o da bizimle yatdı. Onun qoxusunu duyub rahat yatmış, gün erzinde olan ağırlığğı az da olsa unutmuşdum. Seher açıldığında Seideni yas yerine qoyub özüm de kişilerin meclisine getdim. Seidenin emisinin tanışları dayanmadan moskvadan axışıb gelirdiler. Burda onları qarşılayacaq adam az olduğundan men de kömek edirdim. Amma Esmadan xeber yox idi. Heç kim demirdi ki, ona ne olub. Veziyyeti ne yerdedir. Gece yene Seideden soruşmuşdum. 
- Nece yeni xeberim yoxdur? 
- Off Cavad hamı ne haydadır bu saat. Pis bir şey olsa xeber tutardıq.. özün görürsen ki, kimden maraqlanıram cavab vermir. Ne deyim men. Hem sen ne iki günden bir Esmanı soruşursan anlamadım. 
- Insanlıq namine soruşuruq her halda. Hem o senin bacın sayılır unutmusan deyesen. 
- Men unutmamışam..amma neynim indi.. 
- Orda nece tek qalacaq. 
- Orda qohumlarımzdan qalan var. Tek deyil. 
- Onda sabah soruş 
Seideni zorla gec bela ile başının etini yeyerek zeng eletdirmişdim. Esmam hele ayılmamışdı. Daha doğrusu ayılıb baş verenleri xatırlamayıb. Ona danışanda ise çoka düşüb tezeden yatağa düşmüşdü. Zedeli olduğundan ağırlarda üstüne gelib. Seide danışdıqca ele bilirdim bedenime şçiş batırıb çıxardırlar. Ağırını özüm de hiss edirdim. Üreyim yanırdı. Bir neçe gün keçmişdi. Esmadan her gen artıq xeber alırdıq. Ayılmışdı, amma yene keçmide olanlardan çox şeyi xatırlamırmış qeza

<< 1 2 [3] 4 5 >>