11- ci bölüm 

Ikimiz də yataqda oturub donmuşduq. Gözlərimiz bir nöqtəyə zillənmişdi. Ramilin bu şçəkildə, bu yaşda dünyasını dəyişməsinə yad insan da pis olardı. Mən də pis olmuşdum. Amma beynimdə eyni anda başqa bir fikir də fırlanırdı. Kədər yenə onu tapdı.. qəm yenə yapışdı yaxasından. Yenə tək qaldı.. görəsən çox indiydi onu bu xəbər.. mən də söz danışdım lap. əlbəttə incidər. Necə incitməsin. Axı o onun həyat yoldaşı olub. Ona sahib çıxan insan olub. Mənim kimi qorxaqlıq eymədən onu qadını edib. Görəsən övladı var? Barsa neçədir? Atasız neynəyəcəklər, ya Əsma özü dul qadın olaraq yaşayacaq. Sabah Bakıya gətirəcəkdilər. Demək sabah Əsmanı görəcəkdim. Olduqca qarışıq duyğular içində idim. Düzdür bu heç nəyi dəyişmirdi, əksinə sevinmişdim deyə bilmərəm. Necə sevinəsən. Nəticədə bir insan ölümü var. Amma Əsmanmı görəcəkdim deyə içimdə sevinc hissi var idi. Hardasa dodağımın qaçmasına səbəb olacaq bir xəbər idi. 
- Necə olacaq indi? 
Səidənin bu sualı məni çaşdırmışdı. Elə bil fikrimi oxuyurdu. 
- Nə mənada.. 
- Elə hər mənada. Ramil...Ramil öldü... inana bilmirəm. 
- Hə.. Allah rəhmət eləsin.. 
- Mənim hələ də dilim dönmür deyəm. 
- Ölüm hamı üçündür. 
- Amma belə vaxtsız yox.. yazıq Əsma.. kim bilir nə gündədir. 
- Hə.. yəqin ki oda gələr artıq Bakıya. 
- Xəstəxanadadır. O da ağır yaralanıb... 
- Necə? 
Nəfəsim kəsildi o anda.. Elə bil başımdan qaynar su tökdülər. Necə yəni yaralıdır. Ya ona da bir şey olsa. Ya o da.. yox yox.. Əsmama yaraşmaz ölüm.. olmaz. 
- Hə, birlikdəymişlər. Əsma xəstəxanada dır hələ.. 
- Necədir indi? 
- Bilmirəm. Keymişdim soruşa bilmədim. Bibim eləcə dedi qəza keçirdiblər, Əsma xəstəxanada ağır yaralıdı Ramil isə dünyasını dəyişib. Sabah Bakıda dəfn edəcəklər. 
- Necə yəni bilmədim. Adam elə şeyi soruşmaz heç.. zəng elə bir də soruş.. 
Necə təlaşlanmışdımsa Səidə özü də çaıb qalmışdı. 
- Dedim axı.. ölüm xəbərini eşitdim artıq heç nə deyə bilmədi o da. Ağlayırdı.. 
Özümə yer tapa bilmirdim. Əsmam orda tək