dünən atam dedi. Heç kimə xəbər vermədən evləniblər bunları görürsən...zəng elədim açmadı. Bal ayına gediblər. Gəl təbrik yazaq.. 
- .... 
- Cavad gəl bax.. 
- ..... 
- Aaa Əsma.. 
O anda Səidə Əsmanın adını çəkən kimi əlimdə oxudğum qəzeti kənara atıb necə sürətlə komputerin qarşısına keçdimsə...orda idi.. bütün saflığı ilə qarşımda idi. Balaca pəncərədən baxırdı. Ramilin çiyninin arxasından boylanırdı.. üzündəki utancaqlıq, çəkingənlik.. içim buruldu o an.. mən Səidə ilə evli idim və qızımız olacaqdı..amma yenə də niyəsə içimdə ümidin qırıldığını hiss etdim. Bəlkə də ümid deyildi. Mən hissslərimə ad mqoymaqda həmişə çətinlik çəkmişıəm. Məsələn illər sonra anlamışam ki, Əsmaya duyduğum hiss sevgi imiş.. bəlkə də daha artıq. Çünki onun yanında huzurlu olduğum qədər başqa heç vkimin yanında elə olmurdum. Bir də Esimin.. o dünyaya gələndə onu qucağıma verəndə də eyni huzuru hhiss etmişdim. Dünyada sadəcə iki insan mənə bu hissi yaşadırdılar. Səidə komputer qarşısında danışsa da heç nə eşitmirdim. Sadəcə ordan mənə baxan Əsmanı izləyirdim. Üzünün hər cizgisini. 1 il keçmişdi həmin müddətdə amma elə bilirdim illərdir onu görmürəm. Elə bir günüm olmadı ki, onu düşünməyim. Nə qədər aldatmağa çalışsamda başımı alınmırdı. Içkiyə də qurşanmışdım, amma içəndə dayanmadan Əsmanın adını sayaqlayaram deyə onu da tərgizdim. Əsmçam uzaqqda olsa belə onu düşünməyim mənə zərərli vərdişləri də tərgizirdi. Bu 13 ildə çox şey dəyişmişdi. Mən, Səidə, Araz bəy, dünyasını vaxtsız dəyişən Nailə xanım, atam, anam, Sahib.. həyayımda kim var idisə hamı dəyişmidi. Bir mən dəyişməmişdim fikirlərimlə.. hə işləyirdim, ailəmə baxırdım, qızımdan sonra məsuliyyət hissini dərk edirdim, amma bu qədər. Hər gün Əsmaya olan sevgimin içimdə daha da böyüməsi məni qorxudurdu.. bir gün partlayacaqdı bu ürəyim.. amma nə vaxt bilmirəm. Indi isə sadəcə qızıma görə yaşayıram. Ona Esmira demirdim. Heç vaxt. Esi.. ancaq Esi. Esi deyə çağıranda yanıma gəlməsi, sevgi dolu gözlərlə mənə baxması, məndən heç nə