getirer deye. Bu gun Aynur ucunde cetin gun idi. Atasini emeliyyat edecekdiler. Cox heyecanli idi. Hekim Aynurun atasinin otagina gelib: 
H- xesteni emeliyyat otagina apririq. Emeliyyata hazirlayacagiq. 
Aynur atasinin elinden tutub: 
A- ata narahat olma her wey yaxwi olacaq. 
Amma icinden bir ses eksine soyleyirdi. Aynur Orxani emeliyyat otaginin qarwisinda gorub: 
A- Siz burdasiz? 
O- Beli. Seni yalniz qoymaq istemedim. 
Aynur ona gulumseyib oturacaqlarin birine oturur. Saatlar kecmek bilmirdi, emeliyyatsa bitmek bilmirdi. Birden hekimlerin emeliyyat otagina qacdiqlarini gorende Aynur ayaga qalxib telawla: 
A- ne olur? hekimler niye emeliyyat otagina qacdilar? 
O- Aynur sakit ol. Yeqin mudaxile edecekler. 
A- atama nese olub. - deyib aglayaraq elini uzune tutur. Bir az kecdikden sonra emeliyyat otagindaki butun hekimler cixmaga bawlayir. Orxan hekime yaxinlawib: 
O- hekim nece kecdi emeliyyat? 
H- Allah sebr versin size. Xesteni itirdik. 
Bu sozlerden sonra Orxan Aynura baxir. Aynur artiq atasiz oldugunu anlayirdi. Yalniz qalmiwdi heyatda. Orxan Aynura yaxinlawib onu sakitlewdirmek isteyerken: 
A- Menim atamdan bawqa kimsen yoxdu. Indi heqiqetende kimsesizem. Men onsuz nece yawayacam. Yalniz qaldim- deyib sadece aglayirdi. Orxan onun goz yawlarini silerek: 
O- sen yalniz deyilsen. Men varam. 
Aynur bawini Orxanin ciynine qoyub susur ve sadece aglayirdi. Orxansa onun bawini sigallayaraq sakitlewdirmeye