Niyə ölümü düşünmək əvəzinə
yaxşılıq etməyi düşünmürsən? -Nəyi
nəzərdə tutursan? -Axırıncı dəfə nə
vaxt qəlb sevindirmisən? Sonuncu
dəfə nə vaxt kiməsə təbəssüm bəxş
etmisən? Bir az fikirləşdim. Ancaq cavab tapa bilmədim. Bu son illlərdə kiməsə
gülümsədiyimi xatırlamıram. Kiməsə
nəsə yaxşılıq etdiyimi xatırlamıram. Bu
son illərdəki hissiyyatsızlıq məni çox
xudbinləşdirmişdi. Kiməsə qulaq
asmaq istəmirdim. Kiminsə dərdinə şərik olmaq istəmirdim. O qədər
özünə qapanmışdım ki, elə bilirdim,
dünya və həyat ancaq məndən
ibarətdir: mənim hisslərim, mənim
əzablarım, mənim həyatım.
Valideynlərimi xudbin adlandırırdım, çünki onlar məndən soruşmadan məni
dünyaya gətirmişdilər. Əslində isə ən
böyük xudbin mən idim. Onlar məndən
heç nə istəmirdilər. Sadəcə 1
təbəssüm. Mənsə onlardan adicə
təbəssümü belə, əsirgəyirdim. Şahin ən yaxın dostum olsa da, onu özümün
xarakterinə heç oxşatmırdım. Hərdən
onu yüngülbeyin, həyata ciddi
yanaşmadığı üçün məsuliyyətsiz hesab
edirdim. Onu bir münasibətdən başqa
bir münasibətə rahatlıqla keçə bildiyi üçün xöşbəxt və bəxtəvər
adlandırırdım. Ama indi mən xöşbəxtlik
pilləsində ondan qat-qat yüksək idim
mənim canlı olmasa da, təmiz,
tərtəmiz, hər kəsin qibtə edəcəyi bir
sevgilim var-13 yaşında. Uşaqsı, saf düşüncələriylə olan bir qız. Axı insan
“çirkləndikcə” saflaşmaq üçün təmiz bir
şey axtarmağa başlayır. Ama bu faktı
dəyişmirdi: mən həqiqətən də
xudbinləşmişdim. Özümü ətraf
mühitdən təcrid etmişdim. Mən hisslərimi itirmişdim. Daşlaşmışdım.
Mərhəmət hissindən uzaqlaşmışdım. -
Bəs mən nə etməliyəm? -Bacardıqca
yaxşı işlər görməlisən. İnsanların
sevgisini və təbəssümünü
qazanmalısan. -Hansı insanların? -Elə öz valideynlərindən başlaya bilərsən. ***
Sən nə vaxtsa özünü itirmisən? Bəs
özünü axtarmağa çalışdıqca daha da
azmısanmı? Mən özümü itirmişdim. Bir
yolla gedirdim və bilmirdim o yol
hansıdır? Indi isə bilirdim. Mən Sevgiyə gedən yolda idim. O yolda təmizlik və
saflıq vardı. Mən yaxşı insan olmalı