idim.
Mən insanlığımı geri qaytarmalı idim.
Mən saflaşmaq istəyirdim. Mən onun
kimi saf və təmiz olmaq istəyirdim.
Məndəki dəyişikliyi ilk bacım sezdi. Stolun ətrafında oturmuşduq. Qəfildən
diqqətlə üzümə baxdı: -Sən
dəyişmisən!-dedi. -Nə mənada? -Yaxşı
mənada...Sən dəyişmisən. Bəli, mən
dəyişmişdim. Artıq əvvəlki kimi təkcə
özünü düşünən xudbin insan deyildim. Özümü insanlardan təcrid etmirdim.
Çalışdıqca onların köməyinə çatırdım.
Bu gün yolla gedərkən şar satan bir
uşaqdan bütün şarları satın alıb, sonra
hamısını yenidən ona hədiyyə etdim. -
Götür, bunlar sənindir-dedim. -Qaqaş, mən şarları neyləyirəm ki?-təəccüblə
mənə baxdı.Doğrudan da, o şarları nə
edəcəkdi ki? Onsuz da bütün gün
əlində şar tutur. Şarları görməkdən
bezib yəqin. Fikirləşəndə etdiyim
“yaxşılığın” mənasız olduğunu düşündüm. Bir şarsatan uşaq nə istəyə
bilər axı? Axı hər şeydən əvvəl o,
uşaqdır. -Yaxşı onda nə etmək
istəyirsən? ürəyindən nə keçir? -
Dondurma.-onun gözləri parıldadı. -Elə
bu? -Karuselə də minmək istəyirəm. - Mən elə bilirdim, sən daha çox şey
istəyəcəksən.-zarafyana göz vurdum. -
Bilirsən? mən heç vaxt 3D filminə
baxmamışam. Çox istəyərdim... -3D
nədir ki? Indi 7D lər çıxıb. -Doğrudan
məni apararsan? -Məncə, sən bu gün bütün şarları satmısan. Deməli, bu gün
azadsan. -Qaqaş, sən kimsən? Sehrbaz?-
o, mənə parıldayan gözlərlə
heyranlıqla baxırdı. Bir anlıq sevindim ki,
o, hələ də möcüzələrə inanır. -Bəlkə
də-gülümsədim. Onun möcüzələrə olan inamını məhv etmək istəmirdim.
Bu gün bütün günümü uşağa sərf etdim.
Ayrılanda mənə dedi: -Qaqaş, bu
günümü heç vaxt unutmayacağam. Hər
şeyə görə təşəkkür edirəm. Allah
ürəyinə görə versin. -Amin-gülümsədi m. Mən də elə bu sözü eşitmək
istəyirdim. Etiraf edirəm ki, mən
kiməsə yaxşılığı ona görə edirdim ki,
onu görə bilim. Çünki hiss etmişdim
bunu: mən nə vaxt yaxşı bir iş görsəm,
kimisə sevindirsəm, o, mənə qonaq gəlirdi. Və mən də bunu istəyirdim.
Əslində insan ona görə yaxşılıq edir ki,
bu hiss