s onun özünə xoşdur. Ona görə
yaxşılıq edir ki, bunun müqabilində
Allahdan “təşəkkür” gözləyir. Mən
də , özümə etraf etməsəm də, ən çox bu səbəbə görə edirdim: onu mənə
daha tez-tez göndərsin deyə. Çünki ona
çox öyrəşmişdim. Mən onsuz sıxılırdım.
Mənə nə yemək, nə də su lazım
deyildi. Mən onun saflığından
qidalanmaq istəyirdim. Şəkli yox idi ki, darıxanda baxa bilim. Telefonu yox idi ki,
darıxanda zəng vurub, səsini eşidə
bilim. Ancaq bir çarə vardı: Bacardıqca
daha çox yaxşılıq etmək. Çünki ancaq bu
zaman o, mənim yanıma gəlirdi. O,
danışırdı. O gülürdü. O uşaq kimi idi. 13 yaşlı bir uşaq. Və mən hiss edirdim ki,
mən ancaq o danışanda, o güləndə
yaşayıram. Bu tam başqa bir şey idi.
Bilmirəm necə deyim... 9 *** Hər dəfə
onun hərəkətlərini müşahidə etdikcə,
bir daha əmin olurdum: o, uşaq idi. 13 yaşlı uşaq. Insan necə ola bilər ki, bir
uşağa vurula bilər? Özündən 12 yaş
balaca bir uşağa... O, həyatımın elə bir
parçasına çevrilmişdi ki, məndə ilk
dəfə idi ki, kimisə itirmək qorxusu
yaranmışdı. Onu itirmək istəmirdim. O, məni uşaqlıq illərimə qaytarmışdı.
Beynimin və qəlbimin saf olduğu
illərə. O, məni də uşaqlaşdırmışdı
sanki... Onunla çəmənlikdə qaçıb,
oyunlar oynamaq istəyirdim. Hiss
edirdim ki, mənim onun dünyasına ehtiyacım var. Hiss edirdim ki, mənim
saflaşmağa ehtiyacım var. Hiss edirdim
ki, mən onun dünyasında –uşaqların
dünyasında çox xoşbəxtəm. O, həm
ağıllı, həm də məsumidi. Beyni və
qəlbi artıq-əskik düşüncələrdən azad idi. O, fahişəliyin, seksin,
narkomaniyanın, satanizmin nə
olduğunu bilirdi, ama bu anlayışların heç
biri onun qəlbinə nüfuz etməmişdi. -
Adımı heç soruşmursan? -Hə,doğrudan.
Bağışla, elə bilirəm ruhların adı olmur.- gülümsədim. -Adım Sevinc... -Sevinc...-
heyranlıqla ona baxırdım. onun
baxışlarında itib-batmaq istəyirdim. Onu
qucaqlamağa belə, qorxurdum. Çünki
hər dəfə azacıq ona toxunanda nurdan
nəfəsimin kəsildiyini hiss edirdim. - Mənə saflığı öyrət. Necə saf qalmaq
olar? -Qəlbini saf