saxlamaqla. -Bəs
beyin? Beyin qəlbi idarə edir yoxsa
qəlb beyni? -Hər ikisi də bir-birini
idarə edir. Əgər beyin çirklidirsə, içində
şübhələr, pis düşüncələr varsa, deməli qəlb də çirklidir. -Beyni necə
təmizləmək olar? O, bir anlıq mənə
baxdı. Içimdə azacıq qısqanclıq yarandı.
O, o qədər saf və təmiz idi ki...Mən o
qədər çirkli və natəmiz idim ki... -
Səncə mən pis insanam? -Niyə elə düşünürsən ki? -Bəs onda biz
qovuşmamış sən niyə öldün? -İçindəki
arzundan xəbərin yoxdur? -Hansı?-
təəccüblə ona baxdım. -Sən
arzulayırdın ki, sənin sevdiyin qız saf və
təmiz olsun, lap uşaq kimi... -Necə yəni? Sən mənim arzuma görə tez
öldün? -Yox, əlbəttə ki, elə deyil.
Sadəcə sənin arzun reallaşdı. Axı sən
özün deyirdin ki, “mən bu həyata bağlı
deyiləm. Bu həyatda heç nə əbədi
deyil.” Sən həmişə əbədi bir şey axtarırdın. Əbədi sevgi istəyirdin. Onun
sözləri qarşısında quruyub qalmışdım. O,
mənim arzularımı, niyyətlərimi,
fikirlərimi haradan bilirdi? Sanki kitab
kimi məni asanlıqla oxuyurdu. Əgər o,
məni bu qədər çox tanıyırdısa, deməli Allah... -Allah sən hesab etdiyindən də
daha yaxındır sənə. Çox uzaq
deyil,Allah sənin qəlbindədir. Nitqim
qurumuşdu. O, beynimdən təzəcə
keçən fikirləri heç saniyə keçməmiş
asanlıqla oxuyurdu. -Mən elə bilirdim, Allah məndən üz döndərib. -Əgər belə
hiss edirsənsə, deməli birinci sən
Allahdan üz çevirmisən. Allah sən
istədiyin müddətcə sənin yanındadır.
Yadına sal! Sən nə vaxt Allaha
müraciət etmisən və xəyal qırıqlığına uğramısan? Indiyə qədər yaşadığım
çətin anları, etdiyim duaları, Allaha
yalvarışlarımı və göz yaşlarımı
xatırladım. Doğrudan da, mən nə vaxt
Allaha müraciət etmişəmsə, ondan
yardım istəmişəmsə, həmişə dualarım müsbət nəticə verib. O, heç vaxt məni
darda qoymayıb. O, heç vaxt ona
inamımı və ümidlərimi puça
çıxarmayıb. Bəs mən niyə bu qədər
naşükürəm? Niyə bu qədər “kor”
olmuşam? -İnsanın qanında bu var: naşükür olmaq.-o, yenə mənim
fikirlərimi məndən tez oxudu:-İnsanlar
ın dilindən