kisiniz, qızımı haradan
tanıyırsınız...Ama sizə çox
minnətdaram. Çoxdandır ki, onun yuxuma gəlməsini istəyirdim.... Arada
sükut yarandı. Ikimiz də susurduq. Mən
qəlbimdə Allaha və Sevincə təşəkkür
edirdim: işimi bu qədər asanlaşdırdığına
görə. Sevinc –mənim başıma gələn ən
böyük möcüzəm. -Mənə onun haqda danışa bilərsiniz?-nəhayət, özümdə
güc tapıb, dilləndim. -Nə?-hiss edirdim
ki, qadına danışmaq çətin olacaq. Ama
mən bilməli idim. Mən bura ona görə
gəlmişdim ki, onun haqda hər şeyi
öyrənim. Uşaqlığı necə keçib? Nələrdən xoşlanırmış? Harada
oynayırmış? Otağı necə imiş?Buyurun,
keçək onun otağına. Asta addımlalra
qadını izlədim. Balaca şirin bir otağa
daxil olduq. Mən otağa girər-girməz
üzümdə təbəssüm yarandı. Çünki onun otağı idi. Buradakı hər şey ona aid idi.
Buradakı əşyalardan o, istifadə edirdi.
Mənim möcüzəm. mən saf uşaqsı
sevgilim. Otağa acgözlüklə nəzər
yetirdim. Istəmirdim diqqətimdən ən
kiçik detal belə, yayınsın. Mavi divar kağızları olan otaq. Sağ küncdə yazı
stolu, yazı stolunun yanında kitab şkafı
və sol küncdə çarpayı və çarpayının
yanında paltar şkafı. -O gündən sonra
otağa heç dəyməmişəm.-qadın güclə
danışırdı.-Elə necə varsa, elə də saxlamışam. Aradabir tozunu alıram
əşyaların,vəssalam. -Necə uşaq idi? -
Yaxşı...Çox yaxşı...Uşaq idi də. Hamı kimi.
Küsəndə küsürdü, güləndə gülürdü.-
qadın gözlərini uzaq bir nöqtəyə
zillədi. anladım ki, ona aid xatirələri beynində canlandırmağa çalışır. -
Musiqini çox sevirdi. Atası onunçün
maqnitofon almışdı. Atasından pul alan
kimi, gedib kaset, disk alırdı. Qadın
danışdıqca mən onun əşyalarına
baxırdım. kitabları, üstündə “ 7A – Əliyeva Sevinc” yazılmış dəftərləri,
qələmləri, rəngli karandaşları, rəsm
albomu... Rəsm albomunu açdım. 13
yaşlı uşağın naşılığı ilə çəkilmiş
rəsmlər:çiçəklər, təbiət,
insanlar...Diqqətimi bir rəsm çəkdi: əl- ələ tutmuş qız və oğlan şəkli.
Yuxarıda yazılmışdı: “gələcək
şəhzadəm və mən” Artıq mənim də
gözlərim yaşarmışdı. O, hələ