ə 13
yaşında ikən mənim şəklimi çəkmişdi.
Heç özü də bilmədən...Mənə oxşamasa da, o, məni çəkmişdi. -
Hərdən qəribəlikləri də olurdu.-qadın
çətinliklə də olsa, bacardığı qədər
danışmağa çalışırdı.-Öz dünyası vardı. Öz
uşaqsı dünyası. Xəyallarla dolu
dünyası...Hərdən nəsə düşünüb gülümsünürdü. Hərdən günlərlə
otağına qapanırdı. Çox həssas uşaq idi.
Mənim Davudla davalarım ona çox pis
təsir edirdi. Həmişə mənə deyirdi ki,
“mən bir gün elə bir yerə gedəcəm
ki...-qadının səsi titrədi.- orada ancaq Sevgi olacaq. Orada Nİfrət olmayacaq.
Insanlar ancaq danışıb, deyib-güləcəklə
r. Heç kim heç kimi incitməyəcək. Heç
kim ağlamayacaq. Şəhzadəmlə mən
bir yerdə xöşbəxt və sevgi dolu
yaşayacağıq!” Arada sükut yarandı. Qadın əlindəki cib dəsmalı ilə göz
yaşlarını sildi. Mənsə o qədər qarışıq
duyğuların içində qalmışdım ki, bu an
nə hiss etdiyimi ayırd edə bilmirdim. -
Uşaq idi deyə, dediyi sözlərə elə də
fikir vermirdim. Ama indi yadıma saldıqca anlayıram ki, o, elə əvvəldən
bilirmiş ki, tez gedəcək bu dünyadan. O,
əbədi həyat arzusunda idi. Bu həyatla
bağlı heç nə onu maraqlandırmırdı.
Yaşıdlarının etdiyi söhbətlər ona şit və
bayağı gəlirdi. Moda ilə maraqlanmırdı, kiminsə həyatına qibtə etmirdi.
Qəlbində zərrə qədər də olsa, kin,
nifrət, həsəd, paxıllıq yox idi. Ama
küsəyən idi. Həddindən artıq
küsəyən və dəymədüşər idi.
Həmişə uşaq qalmaq istəyirdi.böyük lərin dünyası onu maraqlandırmırdı.
Həmişə həyatı məsələlərin
müzakirəsindən qaçardı.”Mənə sizin
dünyanız maraqlı deyil. Onsuz da mən
çox yaşamayacam” deyirdi. Həmişə
onun bu sözlərinə hirslənərdim. Ama indi anlayıram ki, bu onun qisməti imiş.
Ona bu sözləri kimsə, hansısa qüvvə
deditdirirmiş. Bəlkə də ürəyimə
damıbmış. Bilmirəm. heç nə bilmirəm.
suallarıma cavab tapa bilmirəm.-qadın
özünü sıxmağa çalışırdı, ama bacarmadı. Hönkürtü ilə ağlamağa başladı: -Kaş ki
onunla daha çox vaxt keçirərdim.-hıç
qıra-hıçqıra danışırdı:-Kaş ki daha çox
şəklini çəkdirsəydim. Kaş ki...Mənim