10
ildir hər günüm “kaş ki” lərlə başlayır.
10 ildir ki, mən elə bir gün olmur ki, başımı yastığa qoyanda, o yastıq göz
yaşlarından islanmasın. Mən hələ də
özümə yer tapa bilmirəm bu gen
dünyada. Qadın danışdıqca içimdə
nəyinsə sızıldadığını hiss edirdim. Bu
elə bir ağrı idi ki, sözlə təsəvvür edilməyəcək qədər acı bir ağrı. -
Xanım, bağışlayın ki, sizin yaranızı
təzələdim. Ancaq ki bu mənə lazım
idi. Qadın çətin nəfəs alırdı və
durmadan göz yaşını silirdi. Qadına
baxırdım və nə deyəcəyimi bilmirdim. Qəfildən tanımadığım insanların
evində peyda olmuşdum və indiyə
qədər həyatda görmədiyim bir qızın
həyatını öyrənirdim. -O, getməli idi. Bu
labüd idi.-mən hiss edirdim ki,
işlətdiyim cümlələr elə də təsəlliverici deyildi. -Bilirəm. Allah
bilən məsləhətdir. Bilirəm. bilirəm ki,
qismət deyilən bir şey var. Bilirəm ki,
biz qismətdən qaça bilmərik. Bilirəm.
bütün bunların hamısını bilirəm. ama
bacara bilmirəm. özümlə bacara bilmirəm. -Onun paltar şkafına baxa
bilərəm? -Əlbəttə. Çəhrayı
rəngli,üstündə multfilm personajlarının
şəkli olan şkafı açdım. Asılqandan
paltarlar asılmışdı. Diqqətlə bir-bir
onları nəzərdən keçirdim. Gözüm bir paltarda donub qaldı. Bədənimdən isti
cərəyan keçdi. Bu nədir? Onun mənim
yanıma gələrkən geyindiyi o paltar: ağ
don. Çəhrayı düyməli ağ don. -Bu, onun
ən sevimli paltarı idi. Üstündən heç
çıxarmazdı.-qadın mənim baxışlarımın o paltrada donub qaldığını hiss edərək
dedi. -O həmin qəzada bu paltarda idi? -
Xeyr. Başqa paltarda idi. Ama sevdiyi
paltar bu idi. Niyə soruşdunuz ki? -Heç...
O qədər qarışıq hisslər içində idim
ki...Beynimdə cavabını gözləyən o qədər suallar yaranmışdı ki...Ruhlar.
mistika. Ölümdən sonrakı həyat. Elə bu
an qapı açıldı. Otağa 10-12 yaşlarında bir
oğlan daxil oldu. arxa çantasını yerə
atıb, qadının yanına qısıldı. Oğrun-oğrun
mənə baxmağa başladı. -Oğlumdur. Sevincin qardaşı.. Diqqətlə uşağa
baxdım. Gözlərində o vardı. Üz
cizgilərində o vardı. Boğazımda nəsə
düyünlənib