. Özünü inandırdı\ğı. Mənsə yalanlardan uzaq Əsmanı istəyirdim. Məni xatırlayacaq. Çəkingən baxışlarını üzümdən qaçıracaq Əsmanı. 
- Səndən nə əcəb buralarda. Sən ki içkini təgizmisən. 
- Nədir icazə vermirsən. 
- Buyur icazə sənindir. 
- Çox mərhəmətlisən. 
- Eyy yavaş.. sənə nə olub. Sən də mənim kimi dərdə düşmüsən. 
- Olub da.... 
- Nə? Yoxsa səidədən boşanırsan? 
- Yox. 
- Bəs nə? 
- O gəldi? 
- Kim? 
- Adını bilməsən də olar. 
- Esi? 
- .... 
- Ianan bilmirəm. Hardadır? Harda gördün? Nə dedi? 
- ....heç nə... 
- Necə yəni heç nə. Illər sonra gəlib və siz heç nə danışmamısınız. Yoxsa göstərmədin özünü?
- Gördü.. 
- Offf Cavad. Söğzü çəkiclə alıramee. Dedə.. o gizəmli Esi dir kimdir yəni heç nə demədi? 
- Nə desin ki... deməyə sözü qalamayıb. Hər şeyi unudub. 
- Deyir də.. həyatda heç nə unudulmur dostum. 
- O unudub. 
Sahib elə bilirdi ki, mən məcazi mənada unutmaqdan danışıram. Amma elə deyildi. Illərdir bu qadının Əsma olduğunu bilməyib. Sadəcə Esi adında birini var olduğunu və məni dəyişdiyini, dəli divanə etdiyini bilir bu qədər. Özü isə.. özü isə məndən beş betər bəxtsiz oldu. Ailəsini saxlaya bilmədi. 
- Sən neynədin? 
- Heç nə. Atam bir tərəfdən, anam bir tərəfdən, onun ata anası o biri tərəfdən uşaqlar da ortada... nə bilimeee. Bezmişəmee Cavad.. heyf deyil subaylıq. 
- Elə demə gül kimi övladların var. 
- Hə ona söz yox. Amma olmure qardaş... bezmişəm. Evə gedər geyməz deyinməyə başlayır beynimi çürüdür. Elə bil dədəsi evində saratyda yaşayırdı xadiməçilər buna qulluq edirdi gəlib düşüb mənim xarabama.. nə qədər dözmək olar. 
- Məncə tələsmə.. ev yıxmağa nə var ki... 
- Nəyi tələsmiyim. Xəbərin var neçə ildir dözürəm. Mənə bax... gör nə gündəyəm. Bu qadına söz keçmir. 
- Özün bilərsən amma.. 
- Adam bir susar. Həyat yoldaşın işdən gəlir yorğun arğın başlayıreeeee... filankəsin arvadı porshe sürür, behmankəsin arvadı filan firmadan paltar geyinir, əlinin arvadı xadiməçi tutur sənsə mənə nökər kimi baxırsan. Ay balam