bibisi də. Bir tək boğulan mən oldum. Canlarım idi onlar mənim. Ikisi də bu dünyada yaşama səbəbim. 
- Nə deyəcəkdin ata? 
- Heç ... heç nə.. elə belə... 
- Ata bu gün dərs yoxdur gedək gəzməyə. Əsma xalamı da aparaq. O da istəyir.. 
- Gedərik. 
- Mənim işim var gələ bilməyəcəm. Siz gedin. 
Səidənin gəlməməsi pis oldu. Hə hər ikisi ilə vaxt keçirmək istəyirdim, amma bu mənə xoş olduğu qədər həm də əzab verirdi. Hazırlaşıb şəhərə gəldik. Əsma ilə Esmira yol boyu danışırdılar. Necə dil tapırdılar, söhbət tapırdılar danışmağa heyran qalırdım. 
- Əsma xala bilirsən biz atamla dodaqdan oxumağı bilirik. 
- Doğrudan? 
Heç mənim də ağlıma gəlməyib bu.. bəlkə Əsma bunu xatırlayardı. Ona söz dediyimi dodaqlarımdan oxumağını. Içimdə bir ümid doğdu o anda. Keçmişindən hər şeyi unutmamışdı axı. Yəqin ki, lal və karlar üçün məktəbdə dərs dediyi yadındadır. Bəlkə mənim onun arxası ilə getməyimi də xatırlayar. 
- Hə.. doğrudan.. atam orda dərs də deyir. 
- Mən də bilirəm... maraqlı.. çoxdandır işlətmirəm amma. 
- Xatıralyırsan yəni? 
Əsmayabu sualı elə ümid dolu baxışlarla vermişdim ki.. 
- Hə, əlbəttə xatırlayıram.. keçmişdən olan çox şeyi xatırlayıram. əsas da gənclik illərimi.. 
- Məsələn nəyi.. 
- Lal və karlara dərs deməyimi, atamın o vaxtlar xəstə olmağını.. .. 
Əsma atasın haqqında deyəndə sakir dayanıb gülümsədi. Kədər dolu gülüş idi bu.. 
- Sonra.. 
- Sonra... sonra əmim, Nailə xala...Səidə... 
- Ailəni soruşmuram... yəni məktəblə bağlı... 
- Hə.. məktəblə bağlı çox şeyi.. 
- ? 
- Məsələn balaca uşaqlar var idi orda həyətdə adlarını unutmuşam çoxusunun 
- Zaur...birinin adı Zaur idi.. 
- Zaur? Yox.. xatırlamıram.. 
Mənsə xatırlayıram Əsma.. səninlə bağlı ən kiçik detalı belə xatırlayıram. Bütün varlıığım sən olmusan xəbərin yox. 
- Siz adını bilirsinizssə onda o vaxt orda olmusunuz. Siz məni tanıyırdınız onda.. 
- ..... 
- Xahiş edirəm əgər elədirsə siz də nəsə deyib. Bu əksiklik, nəyisə yada sala bilməmək məni dəli edir. 
Esmiranın kənarda