a oynamasından istifadə edib hər şeyi danışmaq istəyirdim. Xatırlasın məni.. unutmasın. 
- Hə tanıyırdım... 
- Və? Mən atamın ölümün belə xatırlamıram. Sadəcə bilirəm ki, dünyasını dəyişib. Heç Ramilin bura gəlməsi belə yadımda deyil. Yarımçıq qalmış puzzle kimiyəm. Hissə hissə olduğundan mənzərəmi tam görə bilmirəm. Elə məqamlar silinib ki, hiss edirəm ki, nəsə ən mühüm məqamlardır. Amma nə bilmirəm.. 
- ən çox nəyi xatırlamaq istəyirsən. 
- Inanırsan bubarədə çox düşünmüşəm. Niyə bilmirəm, amma mənə elə gəlir kii, elə bir şeyi unutmuşam ki, o mənim həyatım boyu lazım olacaq bir şey imiş...yəqin ki, Ramilin bura gəlməsidir. Həyatımı dəyişdirən məqam...hər şeyi Bakıda öyrənmişdim.. Amma onu hansı şəkildə necə bilmirəm. 
- Nəyi? 
- Ailəmlə bağlı bir şey idi 
- Evin, mal mülkün atanını olması, əminin əlindən alması... 
- Sən.. sən hardan bilirsən? Bunu heç kim bilmir axı.. 
- Gecə idi. Qaranlıqda Ramil hər şeyi sənə danışdı. Sənsə ağlayırdın. Istəmirdin ki, kimsə bilsin. Sonra o sənə getməyi təklif etdi. Sən də getdin.. 
- .... 
- Səidə bilmir..heç kim bilmir.. 
- Bəs sən? 
- Mən bilirəm Əsma. Mən hər şeyi bilirəm. 
- əgər o vaxtlar da sən var idinsə mən...nəysə boş ver 
- niyə məni xatırlamırsan? 
- ..... 
- Əsma fikir vermirsən...danışdıqca mən anladım...həyatının dönüş nöqtələrini xatırlamırsan.. səni incidən məqamları. Səni incidən adamları.. 
- Nə demək istəyirsən? 
- Əsma.. biz Səidə ilə evlənmədən əvvəl səninlə tanış idik.. 
- Necə? Harda? 
- Əsma mən 
- Ata! 
- Esii...nə oldu? 
- Yıxıldım.. 
- Dayan, can ağlama.. ağlama böyük qızssan sən. Indi təmizləyəcəm yaranı heç nə qalmayacaq. Balaca cızıqdır. 
- Incidir. 
- Can.. gözlə, gəl qucağıma.. 
- Ata.... 
- Atan qurban olsun sənə.. ağlama şirinim mənim. Ağlama.. Əsma xala sonra deyər bu nə sulu göz qızdır. 
Esini qucağıma alıb maşına aparırdıpm. Əsma isə şçok vəziyyətində arxamızca gəlirdi.. Evə çatana qədər heç nə danışmırdı.. eləcə susurdu.. düşüncəli siması var idi. Görünür