dediklərimi düşünür xatırlamağa çalışırdı. Bütün günü evdə də fikirli halda gəzirdi. əlində telefon nömrə yığır əsəbiləşir zəngi sonlandırırdı. 
- Ay Əsma nə olub gəl otur da.. 
- Ramilə əsəbiləşirəm. Adam telefonunu bu müddət ərzində bu qədər sönülü saxlamaz ki.. gör nə vaxtdır xəbər ala bilmirəm. Hamıya zəng vurur məndən başqa.. 
Səidə də mən də udqunmuşduq bu sözə.. nə deyəcəyimizi bilmirdik. Səidənin gözü dolmuşdu mənə baxaraq çarəsiz şəkildə nə edəcəyimizə işarə vururdu.. 
- Hiss edirəm nəsə pis bir şey olub.. çox narahatam.. 
- Aaaa o nə sözdür. Gəl çay iç.. hər şey yaxşıdır. Mən səhət əmimlə danışdım. O da deyirdi ki, Ramillə danışıb xəbər verəcək. Getdiyi yerdə telefon tutmurmuş.. 
- Niyə Afrikaya getməyib ki...hərçənd orda da telefon tutur amma.. elə bil ucqar kəndə gedib.. 
- Əsma, gəl ailə çəkillərimizə baxaq... 
- Istəmirəm. Mən uzanacam bir az.. yemək də yeməyəcəm. Sizə nuş olsun. 
Əsma hirslə telefonu masaya qoyub otağına keçdi. 
- Neyniyəcəyik ay Cavad. Bu qız xatırlasa qorxuram olacaqlardan. Hələ Esi də evdədir. Uşaq qorxar.. 
- .... 
- Bir şey de Cavad. 
- Nə deyim? 
- Yaxşı sus... heç nə demə. Atın bunu da mənim üstümə.. Səidəyə atın hər şeyi.. Əmim öz gəlinin öhdəsini bizə niyəatır anlamıram. Mənə də çətindir qızla necə rəfdar edəcəm bilmirəm. Qorxudan əsə əsə danışıram.. 
- Şişirtmə.. 
- Şişirtmirəm. Esiyə görə də qorxuram. Bu qız Ramilin öldüyünü xatırlasa 
- Sus eşidər... 
- Off.....offf offff neyniyəcəm mən. Bəlkə köhnə evimizə gedək. 
- Nə evi 
- Atamın evi. Atam onsuzda təkl qalır xəstə adamdır.. orda iki mərtəbəlidir. Yuxarıda qalarıq biz. Həm atama baxaram həm Əsma bəlkə orda xatırlayar hər şeyi. Uşaq da yuxarıdan səs eşitrməz. Bu qız olanları sakir qatşılamayacaq ki.. 
- .... 
- Nə deyirsən? 
- Nə bilim? Nnecə olar ki? 
- Mnəcə yaxşı olar. ən azından Esini düşün.. 
- Haqlısan.. uşaq qorxa bilər. 
- Eee o zaman bir müddətlik ora gedək. Əsma hər şeyi xatırlayanda sonra əmim onu yanına aparacaq onsuz. 
- Nə?