? Əsma gedəcək? 
- Təbii ki? Burda niyə qalsın ki? 
- Hə.. haqlısan.. 
Səidənion sözünə qulaq asıb səhəri evə köçdük. Qaynatam Araz bəy yaraqda uzanırdı bütün günü. Baxıcısı var idi, amma Səidə də tez tez baş çəkirdi. Əsma evə girəndə nədənsə kədərlənmişdi..nədənsə deyəndəki bu qızın burda nə xoş anı olub ki.. bəlkə də düz eləmədik gəlməklə Gecə hər kəs otağına çəkilmişdi. Məni yenə yuxu tutmurdu. Aşağı düşüb divanda əyləşdim. Bu evə ilk gəldiyim günü xatırladım. Əsmaya elçi düşüdüyümü zənn edərkən Səidənin çıxmasını Əsmanın ağlamasını.. Əsmanın orağı da bu mərtəbədə idi. Gözümü qapısına dikmiş yenə xatirələrə dalmışdım. Bacardığım və əlimdən gələn yeganə iş idi bu.. mən gələcəksiz insan idim. Ancaq keçmiş mənim üçün doğma və əzablı idi. Gələcəkdən gözlədiyim artıq heç nə yox idi.. hə yuvamı dağıda bilmirdim. Məhz qızıma görə sonra da Səidəyə görə.. nə deyib ayrılacaqdım. Əsmanı sevmişəm deyəcəkdim. Sonra? Desəydim ailəsi aləmi qatar amma Əsmanı mənə verməzdilər. Heç Əsma da gəlməzdi. Bəlkə nəsə xatırlasa amma onu da zənn etmirəm. Məni sevmədiyinə əmin olmuşdum. Qulağım sakitliyə elə alışmışdı ki, adi bir xışıltını belə eşidirdim. Qaldı ki, otaqdan gələn Əsmanın səsini eşiyməyəm. Əsma narahat idi. Qapısını döysəmdə cavab gəlmir dayanmadan Ramilin adını çəkirdi.. içəri keçdiyimdə yataqda yuxusunu qarışdırdığından qıvrandığını Ramilin adını çəkdiyini gördüm. 
- Əsma.. 
- Ramil.. yox.. Ramil...getmə.. getmə.. 
- Əsma özünə gəl.. ayıl. 
- Ramil... 
- Əsmaaa... 
- Ramil!! 
Əsma bütün tər içində ayılmış tənginəfəs olmuşdu. Şokdan ayılmış kimi mənə baxıb hönkürməyə və nəyəsə deməyə çalışırdı amma Ramil adından başqa heç nə başa düşmürdüm. Onu bu halda belə aciz vəziyyətdə görmək ürəyimi parçalayırdı.. 
- Əsma ağlam.. 
- Cavad getdi.. o yoxdur.. 
Əsma elə hıçqırıb ağladı ki, sanki bağrını yarırdılar. Məni qucaqlayıb lap hönkürməyə başladı.. qollarımda kiçik bədəni ilə çırpınırdı əsirdi bütün.. və Ramil üçün ağlayırdı.. onu bərk bərk bağrıma basdım. O Ramil