13- cü bölüm 

- Başa düşmədim..Nəyi xatırlamıram? 
- .... 
- Yəni xatırlayıram, amma müəyyən məqamlar yadımda deyil, sizi isə niyəsə heç xatırlamıram.. yəqin burda olmamışam çox.. Amma düzələcək. Xətrinizə dəyir hə.. amma neynim əlimdən bir şey gəlsə kaş ki.. inanın bəzən elə əsəbiləşirəm xatırlamayanda.. elə bil nəsə əksikdir. Çatmır nəsə.. bu şeyə bənzəyir...mmm... sanki adını bilirsən, amma yadına sala bilmirsən, adı dilinin ucunda olur demək istəyirsən, amma olmur.. oyy anda əsəbiləşirəm. 
- ..... 
- ayy bağışlayın qarşınızda belə də dayandım... bir azdan gəlirəm mən. 
Əsma ilk dəfə idi ki, mənimlə bu şəkildə danışırdı. Hər zaman qısa cümlələr qurar ya da qaçardı.. amma indi dayanmadan danışır.. gözüm dolmuşdu. Yaxşı ki, getmişdi görmədi.. o baxışlar gerçəkdən məni xatırlamırdı. Mənə xəyal qırıqlığı, hüsranla, məyusluqla bəzən də sevgi ilə baxan gözlərdə rəngdən başqa heç nə qalmamışdı.. heç nə.. gözümün yaşını silib otağa keçdim. Səidə yatırdı. Özümü hamama salıb isti suyun altında oturdum. Gözümü yumub gecə gördüyüm Əsmanın bədənini canlandırırdım. Ona toxunduğumu xəyal edirdim. Onun da mənim yoxunuşlarıma cavab verdiyini, ürəkdən istədiyini, sevdiyini canlandırırdım.. İçim yanırdı.. görəsən bu ağrıya bədəl olacaq bu qədərmi böyük günah işləmişəm mən.. Əsmaya həsrət qalacaq dərəcədə günah işlətmişəm... 
- Cavad yaxşısan? Bayaqdan ordasan 
- Gəlirəm. 
- Gəl, səhər yeməyinə bibim də gəlib. 
- Dedim ki, gəlirəm 
- Niyə hirslənirsən ki.. söz dedik də.. allah Allah.. 
- Səidə uzatma. 
Qəzəbim Səidəyə deyildi özümə idi. Amma əlimdən bir şey gəlmirdi. Hamıya düşman gözü ilə baxırdım. Özümdən asılı deyil...yeməyə düşdüyümdə Esi ilə Əsma zarafatlaşıb gülür. Səidə ilə bibisi onlara baxırdı. Özümdən asılı olmadan qısqandım. Həm Esini həm Əsmanı.. istəmirdim mənsiz elə gülüb danışsınla. Esmiranı çağırıb yanımda oturdacaqdım. 
- Esi 
- Hə. 
- Hə. 
- ..... 
Hər ikisi birdən dillənmişdi. Əsma ilə Esmira bir birinə baxıb daha da güldülər. Səidə ilə