Deyəsən, bu mən idim. Uşaq kimi
hönkür-hönkür ağlayan mən idim. 25
yaşında 13 yaşlı uşağa vurulan mən.
onu bütün ruhu ilə sevən mən. ona
qovuşmağın arzusu ilə həyata tab
gətirə bilməyən mən. Mənim Sevincim. Mənim saf uşaqsı sevgilim.
Mənim bütün varlığım. Mənim
möcüzəm. Ürəyim ağrayır. Ruhum
sızıldayır. Canım yanır. Mən onu
istəyirəm. mən indi elə istəyirəm ki,
o, yanımda olsun. Onu qucaqlayım. Onun nurundan zərrə qədər də olsa
qidalanmaq istəyirəm. -Oğlum, siz
yaxşısınız?-çiyinimdə qadının əlini hiss
etdim. Ayağa qalxdım. Üstümü
silkələdim. Qeyri-ixtiyari qadını
qucaqladım. O, mənim möcüzəmi dünyaya gətirmişdi. Onun necə
böyüdüyünə şahid olmuşdu. Şahid
olmuşdu ki, mənim möcüzəm necə
yatır, necə durur, necə yemək
yeyir,necə dərslərini hazılayır, necə
televizora baxır, necə musiqiyə qulaq asır. Mənim gözümdə o, dünyanın ən
xöşbəxt qadını idi. Çünki o, mənim
möcüzəmi dünyaya gətirmişdi. -Hər
şeyə görə təşəkkür edirəm. -Mən nə
etdim ki?-qadın təəccüblə soruşdu. -
Daha nə edəcəksiniz ki? Bir möcüzə dünyaya gətirmisiniz. Möcüzələri
dünyaya gətirmək hər adama nəsib
olmur... 11 *** Ehtirasın pik
nöqtəsi...Toxunuşlar,öpüşlər, ehtiras.
Vəssalam. O, asta hərəkətlərlə
paltarını geyinir. Mənsə hiss edirəm ki, o, indi məni çox qıcıqlandırır. Gözaltı ona
baxıram. O gözəldir. Həddindən artıq
gözəldir. Bədənində heç bir qüsur
yoxdur. Ama indi o, məni qıcıqlandırır.
Səbirsizliklə onun paltarını geyinməsini
və çıxıb getməsini gözləyirəm. O getdikdən sonra vanna qəbul etməyi
düşünürəm. O isə asta hərəkətlərlə,
dodağının altında musiqi mızıldanaraq
geyinir. Onun astagəlliyi mənim
əsəblərimi tarıma çəkir. Darıxıram.
Ürəyim sıxılmağa başlayır. O, hər halından xöşbəxt görünür. Mənsə ona
sadəcə “fiziki tələbatımın
ödənilməsi” vasitəsi kimi baxıram. Hər
şey bitdi. O, indi getməlidir. Onu
görmək istəmirəm. Əslində isə məni
qıcıqlandıran o deyil, özüməm. Özümdən iyrənirəm. O, mənim
köynəyimi geyinmək istəyəndə,
istəmədən kobud şəkildə soruşdum: