u gördüm. Divanın bir
küncünə qısılmışdı. Özümü narahat hiss
etdim. Bəlkə o, elə əvvəldən burada imiş. Bəlkə hər şeyi görüb? Onun
üzünə necə baxacam? Özümü dünyanın
ən iyrənc məxluqu kimi hiss edirdim. O,
təmiz idi. O, saf idi. O, uşaq idi. Mənsə
“fiziki acizliyinə” məğlub olan iyrənc
bir kişi. Asta, tərəddüdlü addımlarla ona yaxınlaşdım. Içimdə qorxu ( onu
itirmək qorxusu) ona baxdım. Üzünü
qaldırdı. Və...O, ağlayırdı. Ilk dəfə idi ki,
onu ağlayan görürdüm. Bu, elə vicdan
sızıldadıcı mənzərə idi ki... -Niyə
ağlayırsan? -Mən ağlamıram ki. -Necə yəni ağlamıram? Axı ağlayırsan.
Görürəm ki, sən ağlayırsan. Bəs bu göz
yaşları nədir? -Bunlar məni göz
yaşlarım deyil ki... -Necə yəni? -Əslində
mən ağlamıram. Mənim ağlamaq kimi
bir qabiliyyətim yoxdur. Və bunlar mənim göz yaşlarım deyil. -Bəs kimin
göz yaşlarıdır? -Bayaq buradan gedən o
qızın. Yəni qəlbini sındırdığın o qızın.
Sən görmürsən, ama o, indi maşının
içində oturub ağlayır. Bunlar, onun göz
yaşlarıdır. -Bəs onda sən niyə ağlayırsan? -Mən ağlamıram. Mən
sadəcə sənin günahlarının
təcəssümüyəm.-Xahiş edirəm, ağlama.
Sənin göz yaşlarına dözəcək qədər
güclü deyiləm. xahiş edirəm,
yalvarıram.-onun göz yaşlarını sildikcə, onlar daha da sürətlə axmağa
başlayırdı.-De, nə etməliyəm? nə
etsəm sənin göz yaşların dayanar? Hər
nə desən, onu edəcəm. yetər ki, sən
ağlama. -Ona zəng et. Ondan üzr istə.
Qəlbini ələ al. Ürəyini ələ al. -Axı niyə? -Niyə ona kobud davrandın? -
Sadəcə istəmirdim ki, mənə
bağlansın. Mən sadəcə ...İstəmirdim o,
mənə bağlansın. -Axı o sənə nə pislik
etdi? Sənsə ona təşəkkür etmək
əvəzinə onu acıladın. Sən bir qəlb sındırdın. Və qəlb sındıranlara RƏHM
QAPISI bağlıdır. -Yaxşı. Mən indi ona
zəng edərəm. təki sən ağlama. Xahiş
edirəm. Cəld telefonumu götürüb ona
zəng vurdum. 1-ci zəngimə cavab
vermədi. 2-ci zəngimdə telefonu basdı. Mesaj yazdım: “Xahiş edirəm, telefonu
aç!” Nəhayət, 12-ci zəngimə cavab
verdi: -Nə var?-o, əsəbi halda qışqırdı. -
Xahiş edirəm,