bağışla. Çox –çox xahiş
edirəm. bilirəm, mən kobudun
biriyəm. mən eşşəyəm. sənin qəlbinə dəydim. Əslində mən elə
demək istəmirdim... -Səni, bir də nə
görmək, nə də eşitmək istəmirəm.-
deyib, telefonu basdı. Görəsən, azacıq
da olsa, qəzəbi soyudumu? Təki
ağlamağı dayandırsaydı. Çünki o ağladıqca, Sevinc də ağlayırdı. Kaş ki
məni söysəydi, təhqir etsəydi, ağzına
gələni desəydi, ama içindəki qəzəbi
qusaydı ki, Sevinc də ağlamasın.
Telefonu çarpayımın üstünə atıb, qonaq
otağına keçdim. O, yox idi. Hər yerə baxdım. Bütün otaqları gəzdim. Ama o
yox idi. O getmişdi. Həmin gün mən
bilmirdim ki, bu gün, əslində, onu
gördüyüm axırıncı gün olacaq... 12 ***
Mən möcüzələrə inanırdım. Və Allah
da mənə möcüzəni göstərdi. Möcüzə- ona inananların başına gəlir. Əgər sənin
həyatında heç vaxt möcüzə olmayıbsa,
deməli, sən özün buna inanmırsan. O,
mənim möcüzəm idi. O, mənim
həyatıma gəldi ki, mən möcüzələrin
var olduğuna inanım. O, gəldi ki, mən səhvlərimi düzəldim və islah olum. O,
gəldi ki, mən Allahı və Sevgini kəşf
edim. Işdən sonra Şahinlə şəhər
gəzintisinə çıxdıq. Telefonumdakı
təqvimə baxdım. Onu gördüyüm
axırıncı gündən 2 həftə keçirdi. Qəlbimin dərinliklərində nəsə
durmadan sızıldayırdı. Deyəsən, vicdan
idi. Onun son baxışları, divanın küncünə
qısılmış halı gözlərimin önündən
getmirdi. Onun göz yaşları...Onun
məsum baxışları... -Nə olub, Camal? Axır vaxtlar deyəsən, yenə səndə
özünəqapanma sindromu baş qaldırıb.-
Şahin zarafatyana əli ilə kürəyimə
vurdu. -Heç... -danışmaq istəmirəm,
ağlamaq istəyirəm.Bilirsən?-Şahin ah
çəkdi.-Bu yaxınlarda, bizim qonşuda bir oğlan var idi, o, ölüb. 26 yaşında... -
Bəxtəvər..-asta səslə mızıldandım,
ama Şahin eşitdi. -Nə bəxtəvər? 26
yaş! 26 yaş nədir ki? Nə tutmusan e, bu
bədbinlikdən? -Ölmək istəmək,
bədbinlik demək deyil. Guya 70-80 il yaşasan nə dəyişəcək ki? Yenə eyni
şeylər. Insanları başa düşmürəm. Əgər
həyatın səhər durub, işə gedib, axşam
işdən evə gəlməkdirsə 30 il də
yaşasan bəsdir.