14- cü bölüm 

Bir neçə gün keçmişdi, amma evdə yas abu havası keçmirdi. Hər kəs susur, fikrə dalır, qəm dəryasna batırdı. Hər şeydən xəbərsiz olan Esim belə hiss etmişdisanki nəsə olduğunu və onun da üzü gülmürdü. Ramilin öldüyünü xatırlayan Əsma isə o gündən otağından çıxmır ancaq ağlayırdı. Üz gözünü dırnaqları ilə bütün cızıq cızıq etmişdi. Saçını yolur qışqırırb ağlayırdı. Bu gün isə sakitcə içini çəkə çəkə göz yaşı tökürdü. O elə olduqca mənim canım daha çox yanırdı. Artıq Əsmadan başqa heç nə düşünməz olmuşdum. Necə olacaq, necə özünə gələcək. Mən onun Tamili bu qədər sevdiyini təsəvvürümə belə gətirmirdim.. bilmirdim Əsmanın bu halda olması canımı çox incidir ya onu Ramili bu qədər sevməsi. Deyəsən hər ikisi idi.. günlər keçir Əsma isə özünə gəlmirdi. Düzdür sakitləşmişdi, amma sakit hali daha pis idi. Gozunu belə qirpmadan duz bir noqteye baxir hec ne yeyib icmirdi.. 
- Yazıq qız. Hələ də özünə gələ bilmir 
- Yenə heç nə yemədi? 
- Yox. Heç su da vurmur dilinə 
- .... 
- Əmim, yoldaşı əmim qızı hamısı zəng vurub halını soruşur... hamısı sabah Bakıya gəlir. 
- .... 
- Yəqin aparacaqlar. 
- Nnn necəə? 
- Hə.. artıq gizlədiləsi bir şey qalmayıb 
Yenə tarix təkarlanırdı deyəsən. YenəƏsma gedəcəkdi uzaqlara. 
- Tazığın bir övladı da olmadı ki, onunla başını qata. 
- Niyə olmadı ki? 
- Ikisindən viri sonsuz idi.. demədilər hansı... 
- Sonsuz? 
- Hə.. məncə Ramildir. Yoxsa əmim çoxdan boşatdırardı onu..Əsma illərdir öz üstünə götürüb amma adım kimi əminəm ki, Ramildir. Allah məkanının cənnət eləsin. 
- Bəs nə əcəb övladlıq götürməyiblər. 
- Əmim qoymayıb. Deyib yad uşağıdır.. qanından deyilsə ümumiyyətlə lazım deyil.. 
- ... 
- Cavan qadındır da.. əri ölüb deyə ömrünün sonuna qədər yas saxlamayacaq ki.. gör bir imkan verərlər əmim , ailəsi ki, qız başını qaldırıb kiməsə baxsın, kiminləsə ailə qursun. 
- ... 
- Düzdür çox istəyir Əsmanı, oğlunun yoldaşı olub, amma sənin malın deyil ki bu... 
Səidə danışdıqca sıxılırdım. Artıq bu qədər yükü