qaldıracaq gücdə deyildim. Bəs bu qız bunu necə daşıyırdı.. üzü gülməyəcəkmi Əsmamım.. bu insan bütün bədbərlikləri üstünə çəkmək üçünmü gəlib dünyaya..bəlkə onun xoşbəxtliyi mənim əlimdədir. Bəlkə onun üzünü güldürəcək insan mənəm. Onsuzda heç nə asan olmur. Bəlkə də hər şeyə dözüb hər şeyə sinə gərib Əsmaya sahib çıxmalıydım. O anda səidəyə baxdım. Ayrılmaq istədiyim desəm neynəyər.. dözə bilərmi? Necə qəbul etdirə bilərəm ona ayrılıq qərarımı. Ya sonra öyrənsə Əsmayla birlikdə olmaq istəyimi onda necə bəs. Nifrət edəcək mənə bütün qəlbiylə. Olsun.. işin sonunda Əsmama qovuşmaq var amma.. səidənin göz yaşları ya da Əsma ilə xoşbəxtliyim. Mənim əsmayla evlənmək istəyim kimlərin canını yaxır görəə nə qədər insanı incidər.. Amma gözə alsam.. gözə alsam xoşbəxt ola bilərəm bəs? Əsmam yanımda olacaq amma.. mənim olacaq. Bu xoşbəxtlik deyilmi.. 
- Niyə elə baxırsan üzümə? 
- Hmm nə? 
- Deyirəm niyə elə baxırsan üzümə? 
- Fikrə gemitşəm.. mən uzanacam bir az. 
- Yaxşı.. Cavad Esiyə də baş çək... 
- Nə olub ki? 
- Gələndən otağından çıxmır. Nə soruşuram heç nə demir. Bəllidir ki, nəsə olub. Yazıq uşaq neynəsin evdə yas abu havasından çıxa bilirik ki.. gəlib aparsınlar qızı... 
- ... 
- Elə baxma.. Əsma mənə doğmadır, amma ailəmi ona görə pərişan qoya bilmərəm. Hər kəsin acısı özünədir Cavad. Sən bunu yaxşı bilirsən. Esi neçə vaxtdır danışıb gülmür. Indi bu gün ümumiyyətlə gəlnədən otaqdan çıxmır. mənə demir bəllkə sənə deyər.. 
- Indi gedərəm. 
- Sonra mənə də de.. ....görmüşük qız anasına dərdini deyər bizdə tərsinədir. 
Esmiranın otağının qapısın yavaşaca tıqqıldadıbiçəri keçdim. Üzü pəncərəyə tərəf uzanmışdı. Yatağına əyləşib onu özümə sıxdım. 
- Mənim qızıma nə olub? 
- ...heç.. 
- Bəs niyə belə küsgün? Kim dəyib xətrinə? 
- Heç kim 
- Esi... 
- Hmm.. 
- Dön mənə tərəf.. 
- .... 
- Esi....bax bir də deməyəcəm qıdıqlayacağam ha.. 
- ..... 
Esmira hay verməyib təpənməyincə onu qıdıqlamağa başladım. O da gülürdü. 
- Ata... bəsdir... ataa... 
-