ə barmağına baxanda hər zaman o ağrını xatırlayırsan.. 
- necə dözmüsən ata.. buna dözmək olar? Belə sevmək olar.. 
- bəlkə də bu qarğışdır, amma Allah hər kəsə belə sevgi nəsib etsin. Amma qarşılıqlı... 
- nə bilirsən bəlkə o da səni sevir.. 
- o xatırlamır qızım..o məni ümumiyyətlə xatırlamır.. 
- illər keçib bəlkə yadına düşüb.. 
- bəlkə də.. bilmirəm.. 
Hə. Əsma xalam gedəndən sonra bir daha Bakıya gəlmədi. Heç ailədə qurmadı. Tək tənha yaşadı. Sonradan öyrənmişdik övladlığa uşaq götürdüyünü və lallar üçün məktəbdə dərs dediyini bilirdik. Bəlli etməsə də gizlində atamın ondan xəbər tutduğunu bilirdim. Bəlkə də mənə hər şeyi danışdığı üçün lap utanırdı, amma mən onu artıq qınamıram. Bu qədər peşimançılığını yaşayan adamı qınaya bilmirəm.sonra atam tez tez xəstələnməyə başladı. Get gedə artan öskürək bir gün ağzından gələn qanla hamını təşvişə saldı. Gizlətmişdi onu.. bəlli etmirdi.. Əsmasının ağırsının yanında bu heçnəydi ona.. və beləcə vaxt keçmişdi.. elə bir vaxt ki, müalicə üçün heç nə yaramadı.. huşu tez tez gedib gəlirdi.. dayanmadan Esi deyib dururdu.. anam Esmira səni çağırır gəl başında dayan desə də məni çağırmadığını gözəl bilirdim. Aylarca davam edən xəstəlikdən hal qalmadı. Gözümün önündə əriyib gedirdi. Artıq dözə bilmədim. Atamı belə halda görmək mənə onsuzda ən böyük dərd idi.. heç olmasa gözünü rahat şəkildə yuimmasını təmin etməliydim. Nəyin bahasına olursa olsun.. 
- Alo.. 
- Bəli eşidirəm.. 
- Əsma xala? 
- ...kimdir.. 
- Esmira.. Cavadın qızı.. Səidə ilə Cavadın. 
- Esi? Necəsən? Səsin dəyişib. Böyümüsən qızım.. necə sevindirdin məni.. nə yaxşızəng elədin.. 
- Əsma xala. 
- Ay can.. 
- Atam.. 
- .... 
- Əsma xala, xahiş edirəm təcili Bakıya gəlib. Yalvarıram sizə.. gəlin.. 
Sözlərimi güc bəla ilə demişdim. Ağlmaqdan səsim titrəyirdi.. o heç nəsoruşmadı.. eləcə bir müddət susub sonra “yaxşı” dedi.. səhəri mobil nömrəmə zəng gəlmişdi.. 
- Alo.. 
- Esi mən Bakıdayam... 
Gəlmişdi.. onu görməyə gedəndə inana bilmədim