gözlərimə. Saçları ağaırmışdı. Boyamamışdı saçlarını. Qarşımda atamın dediyi o qızdan əsər əlamət qalmamışdı.. ancaq görüntü olaraq.. amma gözlər.. oürək.. Əsması idi atamın. Biricik Əsması.. 
- Çox əziyyət çəkdi.. 
- .... 
- Hər an yanında olsam da olmadı... yetmədi ona.. 
- .... 
Ağlaya ağlaya danışırdım. Özümü ha sıxmağa çalışsam da alınmırdı. Gözümün suyu süzlürdü. Ürəyim ağrayırdı 
- Onun varı da yoxuda sən idin. Dünyası da qəlbi də.. uşaq vaxtı mənə nağıl danışırdı həmişə.. qəlb sarayından qaçmış şahzadəsi haqqında.. mənim adımı belə Əsma qoyacaqmış. Sırf Esi çağırsın deyə.. səni ilk eşitdiyi adla çağırsın deyə Esmira adını qoyub. Lallar və karlar dilini öyrədib.. sənin kimi olmağımı istəyib.. 
- .... 
Mən danışdıqca üzümə dik baxan Əsma xalanın gözündən də su sel kimi axırdı. Gözünü belə qırpmırdı.. 
- Ona ən çox əzab verən isə sənin onu unutmağın oldu.. yaddaşını itirməyin. Düşünür ki, onu xatırlamırsan.. 
- ....mən... Esmira... 
Boğuq səslə danışmağa cəhd etsə də alınmırdı.. xeyli susduq, ikimiz də ağlayırdıq. Sonra gözünün yaşını silib gülümsəyərək “nə olub?” deyə soruşdu.. Atamın xəstəliyin artıq ömrünün son aylarını, edon günlərini bəlkə də son analarını yaşadığını dedim.. bunu deyəndə isə o daha da hönkürdü.. soruşmağa çəkindim. Atamı sevibmi? Xatırlayırmı? Yadındadırmı? Verə bilmədim bu sualları.. çünki bu sualların cavabının bilməsi lazım olan insan mən yox atam idi.. 
Əsma xalanı evə gətirmişdim. Anam başı bağlı divanda əyləşib ağlayırdı.. Əsma xalanı götüncə heç nə demədi.başını salıb susdu.. yəqin ki, o qadının kimliyi bəlli olmuşdu ona.. həm də çoxdan....İçəri girdiyimizdə yataqda yaşından tez qocalmış, bədəni çökmüş atam yatırdı.. onun sadəcə 58 yaşı var idi, amma elə bil 80 90 yaşında əldən düşmüş insan idi.Ağır ağır nəfəas alır, sızıldayırdı. Arada sadəcə Əs... sözünü deyirdi.. Əsmasını çağırırdı.. 
- Ata... 
- .... 
- Ata, bax kim gəlib... 
- .... 
- Ata, gözünü aç bax.. Əsma burdadır. 
- Əs... 
- Hə Əsman gəlib....Əsma