a xala huşu özündə deyil, amma xaırlayır səni.. 
- Çox qocalıb.. 
- Uzun zmandır əziyyət çəkir.. adı dilindən düşmədi.. Anam belə artıq şübhələnir.. yəqin ki, bilib. 
- Bəs sən? 
- Mənə özü danışıb. Biz ata bala yox iki dost olmuşuq. O hər zaman mənimlə hisslərini paylaşırdı, amma sən olduğunu demirdi.. Amma zamanla illər ötdükcə anladım ki, o möhtəşəm hisslərin sahibi sənsən.. mən belə qısqanırdım sənə olan sevgisini. Halbuki məni heç vaxt svgisiz diqqətsiz qoymayıb. 
- Esmira... 
- Hə Əsma xala.. elədir ki var.. onu ayaqda saxlayan sənin var olmağın idi. ən çox incidən isə onu xatırlamamağın....ağlama nə olar. Ağlamağın pis olmağın üçün demirəm. Sadəcə bil ki, o germəkdən səni sevib.. həmişə.. indi məni belə unudub, amma səni yox.. 
Esmira bunu deyib üzünü əlləri arasına alıb ağlamağa başladı. Qızın səsinə Cavad yataqda gözlərini açmağa başladı. Göz ətrafındakı qırışılar belə göz altı göyrəmələrdən itmişdi. Rəngi boğuq idi. Qırıq qırıq nəfəs alır, boğulurdu arada. Gözlərinin nuru getmişdi artıq. Amma Əsmanın səsinə açmışdı gözünü. Son dəfə onu görmək üçün açmışdı. Əsma yavaşca onun baş ucuna gəldi. əyləşib üzünə baxdı. Cavad həyəcanlanmışdı. Nəsə deməyə çalışırdı, amma həyəcandan nəfəsi daha da kəsilirdi.. bəlli idi ki, illərdir içində yığdığı hisslərini deməyə cəsarəti var, amma taqəti yoxdur artıq. Dodaqlarını tərpətməyə belə halı yox idi. Buna görə onu da qəhər boğdu. Əsma unu görüncə əlini atıb onun dodaqlarına toxundu. 
- Şşşşş....sakit ol.. 
- Əs... 
- Danışma.. 
- əs......ma.. 
üzünü sığallayır güləürək başı ilə hə mənəm bax gəlmişəm burdayam deyirdi. Əsma göz yaşından Cavadın üzünü görümrüdü artıq . Gözlərini sıxınca damlalar Cavadın üzünə düşürdü. Onun da saçları ağaırmışdı. Cavad Əsmanın illər sonra üzünü süzür, ağarmış saçlarına baxırdı. Üzündə əzab dolu gülüş var idi. Indi ondan xoşbəxti yox idi dünyada.. bu illər Əsmasını yaşlandırsa dao hər zaman saçlarını sadə yığmış, ağbəniz, sadə, ağ geyimli qız idi. Onun üçün əsən yeldə əynində